Οι δικοί μας Τάφοιμετάφραση

Μάξιμος Παφίλης, Επίσκοπος Μελιτηνής (μετάφραση από το πρωτότυπο ελληνικό κείμενο)

Ομιλία επί του Ευαγγελίου κατά Ματθαίον 8:28–34. 9:1

Υπάρχουν άνθρωποι που κατοικούν σε τάφους χωρίς να το γνωρίζουν. Δεν εννοώ πέτρινους τάφους, εννοώ εκείνες τις κρυφές περιοχές που αποσύρεται κανείς όταν η ζωή τον έχει πληγώσει βαριά και παρατεταμένα, τα κλειστά δωμάτια της ψυχής με τις τραβηγμένες κουρτίνες, τη σιωπή που στην αρχή μοιάζει καταφύγιο και σιγά σιγά γίνεται φυλακή. Ο σύγχρονος οδοιπόρος γνωρίζει καλά αυτή τη γεωγραφία. Το περπατά κάθε απόγευμα, όταν κλείνει την οθόνη και μένει μόνος με τους θορύβους του εαυτού του.

Το ευαγγελικό επεισόδιο των Γεργεσηνών (Ματθ. 8, 28-34) γίνεται σε τέτοιο μέρος, μόνο που εκεί η ερήμωση ήταν και εξωτερική. Μια χώρα εθνών, χωρίς δεσμούς με τον Θεό του Ισραήλ, και τα κοπάδια των χοίρων που έβοσκαν στα βουνά της ήταν, για τα μάτια ενός Εβραίου, η ορατή απόδειξη ότι εδώ οι θεϊκές εντολές είχαν πάψει να μετράνε. Μέσα σε αυτό το τοπίο ζούσαν οι δύο δαιμονισμένοι. Έξω από την πόλη, μακριά από την κοινωνία, αποκομμένοι σχεδόν ακόμη και από τον εαυτό τους. Οι περαστικοί απέφευγαν αυτόν τον δρόμο. Και ποιος θα τους κατηγορούσε;

Αυτό που σοκάρει περισσότερο στην εικόνα τους είναι η απώλεια του ονόματος.…