← სიახლეები რუსეთის მართლმადიდებლური ეკლესია (მოსკოვის საპატრიარქო)

მარტოობა: გონების მდგომარეობა თუ ახლომდებარე ადამიანების არარსებობა? ფსიქოლოგის შეხედულებათარგმანი

8 სექტემბერი, 2026 · 1 წთ კითხვა

ჩვენ მიჩვეულები ვართ სიტყვა „მარტოობის“ გამოყენებას მრავალი ობიექტური სტატუსის და სუბიექტური გამოცდილების აღსაწერად: მარტოობის დროებითი სურვილიდან გონების მდგომარეობამდე, ოჯახური მდგომარეობიდან დაწყებული ბრბოში ან ოჯახში წუხილის გრძნობამდე...

სინამდვილეში რა არის მარტოობა? რა უნდა გააკეთო, თუ ის გღეჭავს და ნორმალურია თუ არა, თუნდაც მართლა მარტო ხარ? ამ ყველაფერზე ფსიქოლოგ კონსტანტინე ოლხოვს ვესაუბრეთ.

კონსტანტინე ოლხოვოი

ფსიქოთერაპევტი

რა არის მარტოობა ფსიქოლოგიური თვალსაზრისით?

მარტოობა არის გამოცდილება, როდესაც ადამიანი აღიქვამს შეუსაბამობას მისი სოციალური კავშირების სასურველ და რეალურ ხარისხს შორის. ეს არ არის მახლობლად ადამიანების არყოფნის ფაქტი, არამედ სიგნალი ტვინიდან სოციალური საფრთხის შესახებ, რომელიც აღიქმება ისეთივე მტკივნეული, როგორც ფიზიკური ტკივილი. ანუ, ეს არ არის თავად სიტუაცია, არამედ სიტუაციის ტვინის შეფასება. ადამიანს შეუძლია უდაბნო კუნძულზე მარტო იყოს და თავი მარტოდ არ იგრძნოს. და პირიქით - ადამიანებში და ოჯახში შეიძლება ღრმად მარტოსულად იგრძნოთ თავი, თუ ტვინი ამ კავშირებს ზედაპირულად ან ყალბად შეაფასებს.

frimufilms/Magnific

რატომ ხდება ეს? ერთის მხრივ, ადამიანებს უჭირთ ერთმანეთთან დგომა, კეთება...

წყარო: Журнал ФОМА · სრულად წაკითხვა →

⚑ შეტყობინება

💬 კომენტარები (4) 🌐 კომენტარების თარგმნა

Роман Лебедев

Одиночество как сигнал мозга о социальной угрозе — это точно подмечено. У меня бывает, что после смены в электрике прихожу домой, жена с дочкой рядом, а всё равно чувствуешь себя отрезанным, потому что разговоры только про быт и садик. А вот когда с мужиками на рыбалке сидишь — даже если молчим часами, одиночества нет. Интересно, Константин, а как мозг переучивать на это?

Анастасия Попова

Одиночество как сигнал мозга о социальной угрозе — это точно. У меня после смены в бухгалтерии тоже бывает: дома муж и сын рядом, а поговорить по душам не с кем, всё про ужин да уроки. А вот на воскресной школе или в походе с прихожанами — совсем другое дело, там связи настоящие. Спасибо за статью, Константин.

Василий Петров

Одиночество как сигнал мозга о социальной угрозе — это верно подмечено. У меня после смены в огороде тоже бывает: сидишь вечером один в квартире, дочери звонят, а всё равно пусто, потому что разговоры короткие, про здоровье да погоду. А вот когда в храме после службы с мужиками постоим, о жизни поговорим по-человечески — сразу легче.

Radu Nistor

Singurătatea ca semnal de amenințare socială, așa cum zice psihologul ăsta, Olhovoi, mi se pare cel mai clar lucru din articol. Eu, după ce am rămas văduv, uneori stau cu undița la Olt și nu simt nimic, deși sunt singur; dar la corul bisericii, înconjurat de oameni, uneori tot mi se pare că legăturile sunt cam superficiale. Ce zici, oare ajută mai mult să cauți legături adevărate sau să te obișnuiești cu semnalul ăsta din cap?

შედით საუბარში მონაწილეობისთვის →