Da, exact așa e. Eu îmi amintesc cel mai clar de fericire când eram copil și mergeam cu tata la cules prune în grădina bunicilor din sat, fără să știu atunci că asta era bucurie adevărată. Articolul lui Șaburov m-a făcut să mă gândesc la fiica mea de 10 ani – oare ce-o să-și amintească ea peste ani din zilele noastre obișnuite?
У нас тоже так было: помню, как сыновья маленькие бегали по огороду за клубникой, а я только ругалась, что топчут грядки. А теперь вспоминаю и думаю — вот оно, счастье, и не замечала тогда. Шабуров прав, задним числом только и понимаешь.
My daughter used to run through our little backyard in Boston chasing the neighbor's cat, and I'd fuss about the muddy shoes on the steps. Reading Shaburov made me smile — those are the exact moments I catch myself remembering as pure happiness now, years later. Funny how it works.
Kod nas u Beogradu isto tako. Sećam se kako sam kao dečak skakao po dedinoj šljivi u Ritopeku i ljuštio koru sa grančica, a baba me grdila da ću slomiti drvo. Tada mi nije palo na pamet da je to nešto posebno, a sad mi je to prva slika kad pomislim na sreću. Šaburov je u pravu, tek kasnije se setiš.
Kod nas u Podgorici isto. Kad sam bila mala, trčala sam po bašti tetke u Donjim Kokotima i brala kajsije pravo sa grane, a majka me grdila da ću se popeti previsoko i pasti. Tada sam samo gunđala, a sad mi je to prva slika kad pomislim na sreću. Šaburov je u pravu, tek kasnije se setiš.
