Όταν ο κόσμος δεν αρκεί

«Τί γὰρ ὠφελήσει ἄνθρωπον ἐὰν κερδήσῃ τὸν κόσμον ὅλον, καὶ ζημιωθῇ τὴν ψυχὴν αὐτοῦ;» (Μάρκ. 8:36)

Πέτρος Δ. Δαμιανός, Δρ. Φιλοσοφίας – Διδακτικό Προσωπικό ΕΜΠ

Ίσως λίγες φράσεις του Ευαγγελίου να συμπυκνώνουν τόσο απόλυτα το ερώτημα της ανθρώπινης ύπαρξης όσο αυτή. Τι είναι τελικά κέρδος; Τι είναι απώλεια; Και ποιο είναι εκείνο το αγαθό, απέναντι στο οποίο ακόμη και «ο κόσμος όλος» μπορεί να αποδειχθεί ασήμαντος;

Ο Χριστός δεν αρνείται την αξία του κόσμου ούτε καταδικάζει την ανθρώπινη δημιουργικότητα, την εργασία, τη χαρά ή τα υλικά αγαθά. Θέτει όμως μια ιεραρχία. Υπάρχει κάτι μέσα στον άνθρωπο που έχει μεγαλύτερη αξία από οτιδήποτε μπορεί να αποκτήσει. Ο κόσμος μπορεί να κερδηθεί και παρ’ όλα αυτά ο άνθρωπος να χαθεί. Μπορεί να αυξηθεί η δύναμη, ο πλούτος, η γνώση και η αναγνώριση, ενώ παράλληλα να φτωχαίνει εκείνο που η Γραφή ονομάζει «ψυχή»: ο βαθύτερος άνθρωπος, η ελευθερία του, η σχέση του με τον Θεό και, τελικά, ο ίδιος ο προορισμός του.

Η σκέψη αυτή δεν εμφανίζεται για πρώτη φορά στην ανθρώπινη ιστορία με τον Χριστιανισμό. Πολύ πριν από το Ευαγγέλιο, άνθρωποι και πολιτισμοί είχαν διαισθανθεί ότι η ορατή ζωή ίσως δεν εξαντλεί το νόημα της ύπαρξης.Ο Πλάτων μίλησε…