Кога меморијата ќе стане наследствопревод

На митрополитот Леринско-преспанско-иордаиски Иринеј 3 септември не е едноставен датум за мене. Во мене се раѓаат спомени, носталгија и длабока благодарност за личност која го одбележа мојот црковен и личен пат. Црквата го почитува Светиот маченик Антим, епископ Никомидиски, а мојот спомен се враќа, речиси несвесно, на мојот блажен првостарец, митрополитот Солунски, Антим од Александропол. Понекогаш, на таков ден, Епископијата се исполнуваше со молитви. Денес желбата стана молитва, обраќањето комеморација, а споменот извор на благодарност. Павле, апостолот на народите, соодветно го спомнува тоа: „Запомни ги своите пастири“¹.

Навистина, има луѓе кои едноставно не остануваат во меморијата. Тие стануваат мерка за нашиот сопствен курс.

Навраќајќи се назад во времето, повторно го гледам во Александрополис, каде што од 1974 до 2004 година помина триесет години плодна и разновидна пастирска служба, а потоа во Солун, од 2004 до 2023 година. Четириесет и девет години првосвештенство. Две епископски фотелји, но една непроменлива црковна совест.

Старецот не го гледал Владиката како носител на власта, туку како чувар на аманет, како ...