აგია პარასკევი, მისი საუბარი აპოლონის ქანდაკებასთანთარგმანი

[...] უგონო მეფე ტარასიუსმა, რომელმაც გული გაუმაგრდა, კვლავ უთხრა ჯარისკაცებს:

„დაიჭირე ეს ღმერთის წყევლის საწყალი, დაწიე იგი მიწამდე მისი ოთხი კიდურით, შემდეგ კი აიღე უმი კამეჩის ღრმული და უმოწყალოდ გაშალე, სანამ დიდ ღმერთებს არ შესწირავს მსხვერპლს ან არ მოკვდება წამებით“. სანამ მეფე სიტყვებს დაასრულებდა, ბრძანება მაშინვე შესრულდა.

მაგრამ რა ქნა აგია პარასკევმა? იქ მან გამოიჩინა მთელი თავისი მოთმინება და გამძლეობა, რადგან ერთი იტყოდა, რომ მეორეს აწამებდნენ; ისე ჩანდა წმინდანი სიხარულითა და ხალისით სავსე. ორჯერ და სამჯერ შეცვალეს ჯარისკაცები, მაგრამ წმინდანი მარტო დარჩა; ერთი იტყოდა, რომ ის ლამაზ ბაღში იყო, ისეთი ნათელი იყო მისი სახე.

როცა სასტიკმა მეფემ წმინდანისგან ამხელა გამძლეობა იხილა, შერცხვენილმა იქაურთა წინაშე, რომ ვერ დაამარცხა ასეთი ქალი და უბრძანა მისი ციხეში ჩასმა.

იქ უბრძანა, ოთხივე ბოლოდან მიწაზე გაშლილი ლურსმნები დაემაგრებინათ, მკერდზე დიდი ფილა დაედოთ და ასე იწვა დასჯილი, სანამ არ იფიქრა, რა სიკვდილით მოკლავდა მას.

იმ ღამეს ქრისტე ეცხადება აგიას,...