Спомен и почестување на надарените духовни отци како израз на црковната самосвестпревод

Неодамнешната организација на Меѓународниот богословски симпозиум во чест на блажениот старец Емилијанос Симонопетрит, еден од најзначајните духовни личности на современото православие, беше повод не само за плоден богословски дијалог, туку и за интензивна јавна расправа за начинот на кој Црквата треба да пристапи и да им оддаде чест на своите големи духовни отци. Посебна сензација предизвика написот на о. Јоанис Хрисавги, во која се изразуваат сериозни резерви и за реализацијата на конкретната Конференција и, индиректно, но не јасно, за самата црковна практика на јавната меморија и проучување на современите старешини.

Несомнено е дека секое богословско размислување е легитимно кога и служи на вистината на Црквата. Татковската традиција никогаш не се плашела од дијалог, дури ни од контрааргумент. Напротив, теологијата секогаш се развивала преку проникливост, слобода на црковно мислење и одговорна размена на мислења.

Сепак, конкретната интервенција на о. Јоанис Хрисавги претставува, според нас, сериозен методолошки проблем. Недискриминирачката генерализација, а особено конфузијата…