ნიჭიერი სულიერი მამების ხსოვნა და პატივისცემა, როგორც ეკლესიის თვითშეგნების გამოხატულებათარგმანი
თანამედროვე მართლმადიდებლობის ერთ-ერთი ყველაზე მნიშვნელოვანი სულიერი მოღვაწის, ნეტარი უხუცესის, ემილიანოს სიმონოპეტრიტის პატივსაცემად საერთაშორისო სასულიერო სიმპოზიუმის ახლახანს ორგანიზება, იყო არა მხოლოდ ნაყოფიერი საღვთისმეტყველო დიალოგის, არამედ ინტენსიური საჯარო დებატების მიზეზი იმისა, თუ როგორ უნდა მიუახლოვდეს ეკლესია და პატივი სცეს თავის დიდ სულიერ მამებს. განსაკუთრებული სენსაცია გამოიწვია ფრ. იოანე ქრიზავგი, რომელშიც სერიოზული დათქმებია გამოთქმული როგორც კონკრეტული კონფერენციის რეალიზაციის მიმართ, ასევე ირიბად, მაგრამ არა ნათლად, საზოგადოებრივი მეხსიერებისა და თანამედროვე უხუცესთა შესწავლის თვით საეკლესიო პრაქტიკის მიმართ.
ეჭვგარეშეა, რომ ყოველი თეოლოგიური ასახვა კანონიერია, როცა ემსახურება ეკლესიის ჭეშმარიტებას. მამობრივ ტრადიციას არასოდეს ეშინოდა დიალოგის, თუნდაც კონტრარგუმენტის. პირიქით, ღვთისმეტყველება ყოველთვის ვითარდებოდა გამჭრიახობის, საეკლესიო აზრის თავისუფლებისა და აზრთა პასუხისმგებელი გაცვლის გზით.
თუმცა, კონკრეტული ჩარევა ფრ. იოანე ქრისავგი, ჩვენი აზრით, სერიოზულ მეთოდოლოგიურ პრობლემას წარმოადგენს. განურჩეველი განზოგადება და განსაკუთრებით დაბნეულობა…
