Блесок на заемпревод

Од епископот Мелитини Максимос

Говор за евангелскиот дел Мат. (5:14-19)

Во катакомбите немаше лустери. Една маслена светилка, вметната во нишата ископана во померит, и лицата наоколу мирисаат на влага, леб, смрт. Тоа беше се. А сепак, никој не знае како, таа слаба светлина се издигна на површината на империјата и го наруши нејзиниот сон. Прогонителите го бараа со факели, но не го најдоа, бидејќи гореше меѓу народот. Овој парадокс траеше три века, години крв, а потоа, под сандалите на незнабошците, без храм, без титула, во почвата, Црквата се зацврсти, како никогаш оттогаш.

Потоа излеговме од дупките. Ги отворивме очите кон сонцето и првото нешто на што помисливме беше да изградиме брилијантни храмови и мозаици и куполи кои му конкурираат на небото, а покрај нив дворови, канцеларии, протоколи. Станавме, се разбира, речиси од бога дадени, стегнати со моќ. Ни носеше виолетова, ѝ позајмивме мир. Како свилено ќебе, тешката византиска величественост се распослала по христијанските заедници, додека долу световното труење работело тивко, без брзање. И денес не се сменија...