Από το “Δοξαστικόν” του Ελύτη στη δόξα της Θεοτόκου

Του Σεβ. Μητροπολίτου Σουηδίας Κλεόπα Το Δεκαπενταύγουστο, η Εκκλησία δεν επιχειρεί απλώς να μας εξηγήσει το μυστήριο της Κοιμήσεως της Υπεραγίας Θεοτόκου. Κυρίως το ψάλλει. Το περιβάλλει με ποίηση, με εικόνες, με ήχους, με φως και με αναστάσιμη προσδοκία. Η θεολογία γίνεται ύμνος, η διδασκαλία γίνεται δοξολογία και το δόγμα ενδύεται την ομορφιά της ποίησης.

Η εορτή της Κοιμήσεως είναι γεμάτη ιερές αντιθέσεις. Βλέπουμε θάνατο, αλλά ψάλλουμε ζωή. Στεκόμαστε ενώπιον τάφου, αλλά προσδοκούμε ανάσταση. Οι Απόστολοι θρηνούν, αλλά οι Άγγελοι χαίρονται.

Η Μητέρα αποχωρίζεται τον κόσμο, αλλά δεν εγκαταλείπει τα παιδιά της, γι’ αυτό και η Εκκλησία ψάλλει στο Απολυτίκιο της εορτής: «Εν τη Κοιμήσει τον κόσμον ου κατέλιπες, Θεοτόκε· μετέστης προς την ζωήν, μήτηρ υπάρχουσα της Ζωής».

Η Παναγία μεταβαίνει προς τη Ζωή, διότι είναι η Μητέρα Εκείνου που είπε: «Εγώ ειμί η ανάστασις και η ζωή». Ο θάνατός της είναι μετάβαση και είσοδος στην πληρότητα της κοινωνίας με τον Υιό της.

Η Ορθόδοξη υμνογραφία δεν αποκρύπτει το γεγονός του θανάτου. Αντιθέτως, το μεταμορφώνει με το φως της Αναστάσεως. Στον Εσπερινό της εορτής ψάλλουμε: «Ω του παραδόξου θαύματος! Η πηγή της Ζωής εν μνημείω τίθεται και…