← Lajmet Kisha e Greqisë

Devotshmëria e shtëpisë dhe religjioziteti familjarpërkthyer

4 shtator 2026 · 1 min lexim

Devotshmëria e shtëpisë është një dimension bazë i fesë popullore. Shtëpia nuk është thjesht një hapësirë private banimi, por mund të bëhet vend lutjeje, kujtimi dhe pedagogjie shpirtërore. Ikonostasi, shandani, lutja para ushqimit, kremtimi i festave, agjërimi dhe kujtimi i të vdekurve përbëjnë një formë të përditshme të teologjisë eksperimentale. Brenda këtyre praktikave, besimi shpesh transmetohet pa mësime sistematike, por me shembull dhe përsëritje. Malamatenia Barouta, Doktor i Teologjisë Kandidate, AUTH

Familja funksionon si vendi i parë i socializimit fetar. Fëmijët mësojnë rëndësinë e figurës, kryqit, lutjes dhe festës përmes veprimit të përditshëm të prindërve dhe gjyshërve. Ky transmetim nuk është gjithmonë verbal. Besimi shpesh mësohet përmes gjesteve: nga mënyra se si ndizni qirinjën, si bëni kryqin, si kujtoni një person të fjetur, si përgatiteni për Javën e Shenjtë.

Prandaj devotshmëria popullore është një pedagogji e trupit dhe e kujtesës.

Në kohët moderne, devotshmëria e shtëpisë përballet me sfida të reja. Përditshmëria është shpesh…

Burimi: Orthodoxia News Agency · Lexoni lajmin e plotë →

⚑ Raporto

💬 Komente (6) 🌐 Shfaq origjinalin

Ruth Thomas

Këndi ynë i ikonave familjare filloi vetëm me një qiri dhe një ikonë të vjetër nga vjehrra ime. Fëmijët mësuan të kryqëzoheshin kryesisht duke parë burrin tim ta bënte këtë para ngrënies, jo nga ndonjë shpjegim i madh. Është për të qeshur se si ato zakone të vogla të përsëritura qëndrojnë me ta edhe tani që janë në kolegj.

Надежда Семёнова

Edhe në shtëpinë tonë kishim gjithmonë një ikonostas të thjeshtë me llambë, të cilin gjyshja e ndezte para darkës. Fëmijët, si në artikull, mësuan të pagëzoheshin duke parë mua duke e bërë këtë, dhe jo nga bisedat e gjata. Është interesante që autori shkruan për "pedagogjinë e trupit dhe kujtesës" - në vendin tonë është saktësisht e njëjta gjë, gjithçka transmetohet përmes përsëritjes.

Илья Смирнов

Ne gjithashtu kishim gjithmonë një ikonë të Shpëtimtarit në qoshe, të cilën vjehrra ime e solli nga një pelegrinazh në Diveevo, dhe një llambë përpara. Fëmijët mësuan duke më parë mua duke bërë shenjën e kryqit përpara se të hanin dhe duke pëshpëritur lutjen e Zotit, jo nga bisedat. Ata padyshim e vunë re këtë për "pedagogjinë e trupit dhe kujtesës" dhe kështu funksionoi për ne.

Ксения Лебедева

Kishim edhe një ikonë në këndin e kuq, Shpëtimtarin, por e sollën nga Lavra Trinity-Sergius. Fëmijët me të vërtetë shikojnë më shumë gjestet: si vjehrra ime ndezi një llambë, si ne kryqëzoheshim para se të hanim. A është ende e varur ikona juaj e Diveyevo apo keni instaluar tashmë një të re?

Илья Морозов

Kështu ishte edhe me ne: gruaja ime ndez një llambë çdo mbrëmje, dhe vajzat tona thjesht përsërisnin pas saj kur ishin fëmijë, veçanërisht para ngrënies. Vërehet me saktësi "Pedagogjia e trupit dhe e kujtesës", fjalët shpesh janë të tepërta. A ka lënë gjyshja ndonjë zakon tjetër të veçantë të vogël që fëmijët tuaj ende i mbajnë mend?

Timothy King

Djali ynë i vogël është në të njëjtën mënyrë - ai është vetëm dy vjeç, por tashmë e kap qirinjën kur e ndezim para darkës, duke kopjuar saktësisht se si gruaja ime e bën kryqin. Ajo një ikonë nga vjehrra juaj duhet të jetë ndjerë e veçantë; e jona erdhi nga libri i vjetër i lutjeve të gjyshes sime. A mbajnë ende fëmijët tuaj të kolegjit ndonjë nga ato zakone kur janë në shtëpi?

Hyni për t'iu bashkuar bisedës →