Η μοναξιά του Χριστού

Γράφει ο π. Δημήτριος Μπόκος

Ο Χριστός χόρτασε πέντε χιλιάδες άνδρες με πέντε άρτους και δύο ιχθύες. Αμέσως μετά το θαύμα ο Χριστός ανάγκασε τους μαθητές του να μπουν στο πλοίο και να περάσουν στην απέναντι όχθη της Γαλιλαίας, για να μην παρασυρθούν από άκαιρους ενθουσιασμούς, όπως το πλήθος που έφαγε τους άρτους και ήθελε να ανακηρύξει τον Χριστό βασιλέα του. Ο ίδιος παρέμεινε πίσω, απόλυσε τους όχλους και κατόπιν ανέβηκε στο όρος να προσευχηθεί κατ’ ιδίαν. Όταν έπεσε η νύχτα, βρισκόταν εκεί εντελώς μόνος (Κυριακή Θ΄ Ματθαίου).

Ο άνθρωπος συνήθως φοβάται τη μοναξιά, ιδίως στην ερημιάκαι ιδιαίτερα τη νύχτα. Τον φυσικό αυτό φόβο εκμεταλλεύεται ο διάβολος για να διώξει από την έρημο τους αναχωρητές μοναχούς. Και δεν αρκείται στη φυσική αγριάδα της νύχτας και της ερήμου (σκοτάδι, αγρίμια κ.λ.π.), αλλά δημιουργεί και επιπλέον φόβους ο ίδιος με την ταραχώδη παρουσία του, όπως στον άγιο Αντώνιο και σε πολλούς άλλους ασκητές.

Ο άνθρωπος όμως φοβάται ίσως πολύ περισσότερο μια άλλη μοναξιά, ακόμα και μέσα στην πολυκοσμία, όταν δεν υπάρχει δικός του άνθρωπος κοντά του. Όταν κανένας δεν χτυπάει την πόρτα του, ούτε για καλημέρα. Όταν λέει: «Άνθρωπον ουκ έχω»,όχι μόνο για αρρώστιες…