Отец Ливиос: „Ти замина, но не остави нас“превод

„Кога си го успал светот, не умрел, Богородица...“

Колку чудна фраза.

Заминавте, но не оставивте нас.

Можеби затоа што вистинската љубов прави нешто што логиката тешко го разбира: таа го претвора отсуството во друг начин на присуство.

Ние не го сакаме само она што го гледаме и допираме. Има луѓе кои ги напуштиле нашите животи, а сепак живеат во нас повеќе отколку луѓе кои ги среќаваме секој ден.

Затоа што човекот не е само тело кое е до нас. Тоа е врска. Тоа е меморија. Тоа е присуство во срцето на друг.

И можеби тука има нешто длабоко грчко. Нашиот народ не ја научи Богородица како теолошки концепт. Тој и направи врска. Тој зборуваше со неа како да зборува со својата мајка. Ѝ запали свеќи, ѝ носеше храна, плачеше пред нејзиниот лик, а во тешките моменти не кажуваше теолошка реченица.

Тој кажа два збора: „Света Марија…“

А можеби ова „моето“ крие цела теологија.

Затоа што значи: имам каде да припаѓам. Има некој кој сè уште може да ме собере.

Дева Марија не го напушти светот токму затоа што не престана да се поврзува со него.

Затоа е близок со расплаканата мајка, болната која се плаши, личноста која сам останува до доцна, со...