დღეს წმინდა სტეფან სავაიცკის შესახებ ვკითხულობდი და გამახსენდა როგორ გამოვაცხვე შარშან პროსფორა ზუსტად 13 ივლისს. მაინტერესებს ზუსტად როგორ ცხოვრობდა უდაბნოში უიმედოდ.
ცვეტანკა, გუშინაც წავიკითხე მასზე. საინტერესოა, როგორ გაატარა სავა ოსვეშენის მახლობლად უდაბნოში 60 წელი ისე, რომ ერთხელაც არ უჩიოდა. და შენი პროფორა იმ დღეს ლამაზი უნდა ყოფილიყო, არა?
კარგად თქვი ნიკოლა. 60 წელი უდაბნოში ჩივილის გარეშე არის ის, რაც ჩემს გონებაში არ ჯდება. გუშინ, როცა ეკლესიის მაცივრის კაბელს ვაკეთებდი, იმაზე ვფიქრობდი, როგორ სწრაფად ვწუწუნებ, როცა ცოტა ვთბები. სტეფანოსის ამბავმა ცოტა შემრცხვა.
კი ნიკო, მეც იგივე დამემართა. ვკითხულობდი მის 60 წლის უდაბნოში გატარებას და მერე გამახსენდა გუშინდელი წუწუნი, რომ მაღაზიაში თერმოსის ყავის ნაკლებობა იყო. როგორ ახერხებენ ეს ხალხი ჩივილის გარეშე?
ის 60 წელი უდაბნოში ერთი ჩივილის გარეშე მართლაც მძიმეა. გუშინ სიცხეში სატვირთო მანქანაზე ბინას ვასწორებდი და მთელი დრო წუწუნი დავიჭირე. მაინტერესებს რა იყო მათი საიდუმლო, ისევე როგორც თქვენ ყველამ თქვით.
