Днес четох за свети Стефан Савваитски и си спомних как миналата година пекох просфора точно на 13 юли. Интересно ми е как точно е живял в пустинята, без да се отчайва.
Цветанка, и аз прочетох за него вчера. Интересно е как 60 години в пустинята при Сава Освещени е прекарал, без да се оплаче нито веднъж. А твоите просфори на този ден сигурно са станали хубави, нали?
Καλά τα λες, Νικόλα. 60 χρόνια στην έρημο χωρίς παράπονο είναι κάτι που δεν χωράει στο μυαλό μου. Εγώ χτες που έφτιαχνα το καλώδιο για το ψυγείο της εκκλησίας σκεφτόμουν πόσο γρήγορα γκρινιάζω όταν ζεσταίνομαι λίγο. Η ιστορία του Στέφανου με έκανε να ντραπώ λίγο.
Ναι Νίκο, το ίδιο μου συνέβη. Διάβαζα για τα 60 χρόνια του στην έρημο και μετά θυμήθηκα που γκρίνιαξα χθες που έλειπε ο καφές από το θερμός στο μαγαζί. Πώς τα καταφέρνουν αυτοί οι άνθρωποι χωρίς να παραπονιούνται καθόλου;
That 60 years in the desert without a single complaint really hits hard. I was fixing a flat on the truck yesterday in the heat and caught myself grumbling the whole time. Makes me wonder what their secret was, same as you all said.
