Каде што се чини дека се завршувапревод

Неговото Високопреосвештенство Митрополитот Флорис, Преспанско и Еордаиски г. Иринеј

Има празници кои не ни дозволуваат само да останеме во сеќавање на некој настан. Не повикуваат да погледнеме подлабоко во нашите животи и да застанеме пред Бога со она што нè тежи, не плаши и често не надминува. Еден таков празник е Воздвижение на светиот и жив крст. Црквата во центарот на своето богослужение ја издигнува точката на Христовата жртва и нè повикува не само да ѝ се поклонуваме, туку и да ја препознаеме во неа надежта на сопствениот живот.

Има моменти кога сè се менува нагло. Телефонски повик, вест, болест, неуспех, загуба може за неколку минути да го преврти она што го земавме здраво за готово. И тогаш речиси спонтано се поставува прашањето: „Зошто?“. Зошто би се случило ова? Зошто сега? Зошто на мене? На 14 септември Црквата не ни нуди лесен одговор. Не ја гламурира болката или не бара да се преправаме дека не боли. Но, тој го издигнува пред нас Светиот и Животворен Крст и нè потсетува дека и среде искушение човекот не останува без присуството Божјо и без надеж.

Крстот некогаш бил симбол на осуда и…