Муж погиб на СВО. Как живати?превод

БАШИЛОВА Ирина, психолог

Ти се пробужуваш утре, и првата секунда ја си карактеризира со неговото претходно постојание. А потоа — удар. Поново. И пак. Секој утрин. Не му е. Светот не се руши, продолжува да се постои, и тоа најстраниот смисел. Людите ги прават своите дела, сонце се зголемува, шумата од ветерот продолжува да ја звучи изнад прозорцето. А твојот свет е спуштен. И се чувствува дека не можеш да дишаш, кога има такво студ во тебе што ништо не го согрева.

Како се однесуваш на себе сега

Вероятно веќе сте слушнале за фазите на обработување на горе. Но кога се најавуват во твоето живот, ниту една фаза не има значење. Единствено больата приходит во волна. Поради моменти кога ја захлестнува со главата, а потоа времена на глуха тишина. Прво — шок. Не можеш да се веруваш. Се чувствува дека ќе го видиш во дверите, ќе му звониш или ќе му напишеш. Таква е нашата душа — не ја допустува больата да влезе преди што се разбие под нейната тежина.

Потоа приходит отрицание. Ги перебираш во главата своите „ако би“. Това е опфаќање на контролата над светот кој стана неуправлива. Така се опфаќа душата, кога се ухватува за претходното, поради пугането од фаталната празна полина на блискавката. Потоа гнев. Можеш да се злуваш на него, на себе, на другите, на светот,…