მახსოვს, როგორ გვეუბნებოდა დედა, რომ ისინიც ძალიან შეშინებულები იყვნენ გადასვლის შემდეგ. „ნუ გვეშინია“ – ეს სიტყვები ნამდვილად დამამშვიდებელია. ინტერესია, რა გახდა მათი ცხოვრება საბოლოოდ.
მახსოვს, ქეთევან, დედა მეც ხშირად მეუბნებოდა ამაზე. მათი ოჯახი საბოლოოდ საკმაოდ მშვიდად მოეწყო თბილისში, ბავშვები სკოლაში წავიდნენ და ელენა მასწავლებლადაც კი იმუშავა. შენი დედა როგორ იხსენებდა მათ ბოლო წლებს?
