Męczennik Domecjusz z Persji i jego dwaj uczniowie (7 sierpnia)tłumaczenie

Święty Domecjusz żył w Persji w IV wieku. W młodości został nawrócony na wiarę przez chrześcijanina imieniem Uaros. Opuszczając Persję, wycofał się do przygranicznego miasta Nisibis (w Mezopotamii), gdzie w jednym z klasztorów został ochrzczony, a także otrzymał tonsurę zakonną.

Uciekając przed złą wolą niektórych mnichów, św. Domecjusz przeniósł się do klasztoru świętych Sergiusza i Bachusa w mieście Teodosiopolis. Klasztorem kierował archimandryta imieniem Urbelos, surowy asceta, o którym mówiono, że przez sześćdziesiąt lat nie jadł gotowanego jedzenia i nie kładł się spać, lecz odpoczywał na stojąco, podpierając się laską.

W klasztorze tym św. Domecjusz został wyświęcony na diakona, lecz gdy archimandryta postanowił uczynić go prezbiterem, święty, uważając się za niegodnego, ukrył się na odludnej górze w Syrii, w rejonie Cyrrhus.

Opowieści o nim nieustannie krążą wśród okolicznych mieszkańców. Zaczęli do niego przychodzić po uzdrowienie i pomoc. Wielu pogan zostało doprowadzonych do wiary w Chrystusa dzięki Dometiusowi. I pewnego razu w miejscowości, gdzie święty Domecjusz zmagał się ze swoimi uczniami…