Ох, Камила, как же это знакомо. У меня в девятом классе дочь тоже вдруг заявила, что «мама, я не пойду в медицинский, хватит». А ведь все вокруг твердили — «престижно, стабильность». Хорошо, что послушала себя, теперь в педвузе учится и цветёт. Главное, что ты не побоялась.
Καλά έκανε η Κάμιλα που άκουσε την καρδιά της. Θυμάμαι και τη δική μου κόρη που στα 17 της μου είπε «μαμά, δεν θέλω φαρμακευτική, θέλω να ασχοληθώ με παιδιά». Την αφήσαμε και τώρα είναι δασκάλα και δεν την αναγνωρίζεις από τη χαρά της. Το «πρέστζι» δεν ζεσταίνει την ψυχή.