Czwarta niedziela Mateusza: Mateusza 8:5–13tłumaczenie

Ewangeliczny fragment setnika (Mt 8,5-13) ukazuje dwie wielkie prawdy wiary: nieograniczoną moc Chrystusa i prawdziwą wartość ludzkiej wiary. Pan wchodzi do Kafarnaum i tam podchodzi do Niego setnik, czyli pogański oficer armii rzymskiej. Już sam ten fakt jest uderzający, gdyż człowiek znajdujący się poza ludem Przymierza podchodzi do Chrystusa ze skruchą, uprzejmością i pewnością, że On może uzdrowić swego sługę.

Pierwszą wielką cnotą setnika jest miłość. Nie prosi w swoim imieniu, ale w imieniu swego cierpiącego sługi, który jest „ciężko dręczony”. W społeczeństwie, w którym sługę często uważano za zwykłe narzędzie, setnik okazuje współczucie i osobistą troskę. Ta miłość staje się drogą prowadzącą do Chrystusa. Zatem ten fragment uczy nas, że prawdziwa wiara nie jest indywidualną samowystarczalnością, ale owocem serca, które cierpi dla drugiego.

Jego drugą cnotą jest pokora. Kiedy Jezus proponuje przyjście do swego domu, odpowiada: „Panie, nie jestem godzien, abyś wszedł pod mój dach”. Tutaj objawia się jego duchowa wielkość. Choć jest człowiekiem władzy, nie polega na swojej pozycji społecznej, lecz czuje się niegodny przed…