მათეს მეთერთმეტე კვირა: მათე 18:23–35თარგმანი

მათეს მეთერთმეტე კვირას წაკითხული იგავი უმადური მსახურის შესახებ, ცხადყოფს სახარებისეული ეთოსის არსს: ღვთის წყალობის მქონე ადამიანი მოწოდებულია, გახდეს მოწყალების მატარებელი ძმის მიმართაც. ცათა სასუფეველი წარმოდგენილია არა როგორც აბსტრაქტული იდეა, არამედ როგორც არსებობის გზა, რომელშიც პატიება არ არის ზღვრული სათნოება, არამედ ღმერთთან ზიარების პირობა.

იგავში მეფე არის ღვთის ხატება, ხოლო მსახური, რომელსაც „ათი ათასი ტალანტი“ ემართა, წარმოადგენს ცოდვის უსაზღვრო სიმძიმის ქვეშ ტანჯულ ადამიანს. თანხა გადაჭარბებულია, თითქმის წარმოუდგენელია. ამით ქრისტე გვიჩვენებს, რომ ღვთის წინაშე ადამიანური ვალი ვერ გადაიხდება მორალური მიღწევებით ან ინდივიდუალური მიღწევებით. ხსნა არ არის სიმართლის საზღაური, არამედ ღვთაებრივი თანაგრძნობის საჩუქარი. მსახური მხოლოდ გაგრძელებას ითხოვს: „მოთმინება გამოიჩინე ჩემთან“. მაგრამ ბატონი მას ბევრად უფრო დიდს აძლევს: ის არ აჭიანურებს გადახდას, არამედ აპატიებს მთელ ვალს. აქ ვლინდება ღვთაებრივი მადლი, რომელიც აღემატება ადამიანის თხოვნას.

იგავის ტრაგედია იწყება მაშინ, როდესაც მსახური, რომელმაც მიიღო პატიება, ხვდება თავის თანამსახურს. ასი დინარი ვალია…