გვჭირდება ღმერთი, რომ ვიყოთ მორალური?თარგმანი

კითხვა "გვჭირდება ღმერთი, რომ ვიყოთ ზნეობრივი?" ხშირად ისმის თანამედროვე საჯარო დებატებში. ბევრი ათეისტი, აგნოსტიკოსი და ფილოსოფოსი ამტკიცებს, რომ ადამიანი შეიძლება იყოს სამართლიანი, თანამგრძნობი, პატიოსანი და სოციალურად პასუხისმგებელი ღმერთის რწმენის გარეშე. ერთი შეხედვით, ეს პოზიცია გონივრული ჩანს. არიან ადამიანები რელიგიური რწმენის გარეშე, რომლებიც აკეთებენ სიკეთეს, იცავენ სუსტებს, აჩვენებენ თავგანწირვას და ცხოვრობენ თანმიმდევრულად.

მართლმადიდებელი ეკლესია არ უარყოფს ამ რეალობას. ის არ გვასწავლის, რომ ყოველი ურწმუნო არის ამორალური და არც ის, რომ ყოველი მორწმუნე ავტომატურად ზნეობრივად აღმატებულია. მართლმადიდებლურმა ტრადიციამ კარგად იცის, რომ სათნოება არ არის იდენტური გარეგანი რელიგიური იდენტობისა. ადამიანი შექმნილია „ღვთის ხატად“ და ამ მიზეზით ინარჩუნებს საკუთარ თავში სინდისს, თავისუფლებას, სიყვარულის უნარს და სიკეთისკენ მიდრეკილებას. თუმცა ეკლესია უფრო ღრმა კითხვას სვამს: რას ვგულისხმობთ, როცა ვსაუბრობთ მორალზე?

თუ „მორალში“ ვგულისხმობთ სოციალური თანაარსებობის წესების სისტემას, მაშინ მართლაც ადამიანებს შეუძლიათ ასეთი წესების ჩამოყალიბება გონების, გამოცდილების და სოციალური სიმშვიდის საჭიროების საფუძველზე. მაგრამ თუ „ზნეობაში“ ვგულისხმობთ ადამიანის სრულ გარდაქმნას...