თანამედროვე წმინდანები და თეოლოგიური უცდომელობა: განსხვავება სიწმინდესა, ქარიზმასა და ეკლესიის დოგმატურ ავტორიტეტს შორისთარგმანი

მართლმადიდებელი მორწმუნეების სიყვარული თანამედროვე წმინდანთა მიმართ ბოლო ათწლეულების განმავლობაში ეკლესიის ცხოვრების ერთ-ერთი ყველაზე დამამშვიდებელი ნიშანია. წმინდა პაისიოს ათონელი, წმიდა პორფირი კავსოკალივიელი, წმიდა იაკოვოს ცალიკისი, წმინდა სოფრონი ესექსელი და მრავალი სხვა განათებული ფიგურა მრავალი ადამიანისთვის გახდა ცოცხალი მტკიცებულება იმისა, რომ სიწმინდე მხოლოდ შორეულ წარსულს არ ეკუთვნის. ღვთის მადლი განაგრძობს მოქმედებას ეკლესიაში: გარდაქმნის ადამიანებს, ანუგეშებს მათ, კურნავს და მიჰყავს მათ მონანიებამდე.

თუმცა წმინდანთა თაყვანისცემა ასევე მოითხოვს თეოლოგიურ გამჭრიახობას. ყოველთვის არის იმის საშიშროება, რომ პატივმოყვარეობა გადაიქცევა მათი სიტყვების არაკრიტიკულ გამოყენებაში. ჩვენ ხშირად ვხედავთ მორწმუნეებს, რომლებიც მიმართავენ თანამედროვე წმინდანებსა და უხუცესებს, რათა „დახურონ“ ყოველი დისკუსია: „წმინდანმა თქვა, ასე რომ, ეს აგვარებს“. ამასთან, ამ გზით წმინდანს წყვეტს მიახლოება, როგორც ეკლესიის სხეულის წევრს და გადაიქცევა, თითქმის გაუცნობიერებლად, ავტორიტეტის ინდივიდუალურ ცენტრად. მაშინ ჩნდება სერიოზული დაბნეულობა: სიწმინდე გაიგივებულია ზოგად პიროვნულ უცდომელობასთან.

მართლმადიდებელმა ეკლესიამ არ იცის ასეთი გაგება. წმინდანები არიან ღვთის მეგობრები, მადლის მატარებლები, ნიმუშები...