Σύγχρονοι Άγιοι και Θεολογικό Αλάθητο: Η Διάκριση Ανάμεσα στην Αγιότητα, τα Χαρίσματα και τη Δογματική Αρχή της Εκκλησίαςμετάφραση

Η αγάπη των ορθοδόξων πιστών για τους σύγχρονους αγίους είναι ένα από τα πιο παρηγορητικά σημάδια της εκκλησιαστικής ζωής των τελευταίων δεκαετιών. Ο Άγιος Παΐσιος ο Αθωνίτης, ο Άγιος Πορφύριος ο Καυσοκαλυβιώτης, ο Άγιος Ιάκωβος Τσαλίκης, ο Άγιος Σωφρόνιος ο Έσσεξ και τόσες άλλες φωτισμένες μορφές έχουν γίνει για πολλούς ανθρώπους ζωντανή απόδειξη ότι η αγιότητα δεν ανήκει μόνο στο μακρινό παρελθόν. Η Χάρη του Θεού συνεχίζει να ενεργεί μέσα στην Εκκλησία: μεταμορφώνει τους ανθρώπους, τους παρηγορεί, τους θεραπεύει και τους οδηγεί στη μετάνοια.

Ωστόσο, η λατρεία των αγίων απαιτεί επίσης θεολογική διάκριση. Υπάρχει πάντα ο κίνδυνος η ευλάβεια να μετατραπεί σε άκριτη χρήση των λόγων τους. Βλέπουμε συχνά πιστούς να επικαλούνται σύγχρονους αγίους και πρεσβυτέρους για να «κλείσουν» κάθε συζήτηση: «Το είπε ο άγιος, έτσι το λύνει». Με αυτόν τον τρόπο, όμως, ο άγιος παύει να προσεγγίζεται ως μέλος του Σώματος της Εκκλησίας και μετατρέπεται, σχεδόν ασυνείδητα, σε ατομικό κέντρο εξουσίας. Τότε δημιουργείται μια σοβαρή σύγχυση: η αγιότητα ταυτίζεται με ένα γενικό προσωπικό αλάθητο.

Η Ορθόδοξη Εκκλησία δεν γνωρίζει τέτοια κατανόηση. Οι άγιοι είναι φίλοι του Θεού, φορείς της Χάριτος, πρότυπα…