Убаво напишано, но особено ме интересираше како ја спомнуваат изградбата на црквата во Мичаловци во 90-тите. Нашите постари сè уште кажуваат колку бетон и тули носеле таму со рака после работа. Без такви обични луѓе, црквата денес немаше да стои.
Ано, пресне так. В Михаловциач то Боло истото – по смене в фабрини носили вреција со цемент хоре на копец, аж ќум и незмрзли руки. Bez tich svečky by sme dnes nemali kde zapáliť sviečku.
Точно така, както в Михаловце. И при нас в Бургас, когато строяха храма „Св. св. Кирил и Методий“ през 90-те, татко ми разказваше как след смяна в завода мъжете носеха тухли на гръб нагоре по склона. Без тези обикновени хора наистина нямаше да има къде да палим свещ.
