← Вести Романската православна црква

4 јули: Романскиот Црвен крст прославува 150 години активностпревод

4 јули 2026 г. · 1 мин читање

Романското национално друштво на Црвен крст (SNCRR) во сабота ја прославува својата 150-годишнина. Денот го одбележува датумот кога националното друштво го доби признанието од Меѓународниот комитет на Црвениот крст: 4 јули 1876 година.

Романскиот Црвен крст, организација под Високото покровителство на нејзиното височество Маргарета, е хуманитарна организација помошна на јавната власт и овластена со закон да обезбедува хуманитарна помош во случај на катастрофи и да ги поддржува ранливите луѓе.

Според Законот за SNCRR бр. 139/1995 чл. 1 и неговиот Статут, Романскиот Црвен крст (ЦРР) е правно лице според јавното право, автономно, невладино, аполитичко и без патримонијална цел.

150 години помош Првата мисија на романскиот Црвен крст се одржа неполни три недели по неговото формирање. На 20 јули 1876 година, првата брза помош на романскиот Црвен крст тргна во хуманитарна мисија на српско-турскиот фронт јужно од Дунав.

„Врз основа на солидарноста што ги обединува сестринските национални друштва, првата мисија на романскиот Црвен крст беше наменета да обезбеди медицинска помош на ранетите војници, без оглед на логорот во кој припаѓаат“, се наведува на веб-страницата на Крстот...

Извор: Агентство Basilica (română) · Прочитајте ја целата вест →

⚑ Пријави

💬 Коментари (24) 🌐 Прикажи оригинал

Ლ

ლელა ჯავახიშვილი

1876, 20 јули — романи виквавда гавшвилеби мшвидобис? Карги да ксанарули.

Grace Moore

Интересно е што нивната прва мисија во 1876 година била да им помогнат на ранетите војници од двете страни на српско-турската војна, без разлика во која војска биле. Покажува дека принципот бил таму од првиот ден.

Emily Baker

Делот за нивното прво амбулантно возило кое излезе само три недели откако беше препознаено, кое се упати директно на српско-турскиот фронт за да ги лекува ранетите од двете страни, навистина ми се држи. Тоа не е нешто што го гледате секој ден дури и сега. Покажува дека принципот бил печен веднаш од 1876 година, како што рече Грејс.

Ვ

ვახტანგ ჯავახიშვილი

Да, Лела, првата мисија беше во српско-турската војна и им помогнаа на двете страни. Но, во 1877 година, за време на руско-турската војна, и нашиот Црвен крст беше доста активен овде, на страната на Грузија.

Radmila Radovanović

Првата мисија им била на српско-турскиот фронт, само три недели по признавањето и им помагале на ранетите од двете страни. Тоа е навистина ретко и денес. Овде во Црна Гора сè уште се сеќаваме како работеше Црвениот крст во тие војни околу нас.

Matthew Adams

Првата мисија која тргна само три недели по признавањето за лекување на ранети од двете страни на српско-турската војна навистина се издвојува. Покажува дека принципот на непристрасна помош постоел уште од самиот почеток во 1876 година. Интересно е како истиот дух се пренесувал и низ подоцнежните конфликти.

Nemanja Savić

Да, така е, таа неутралност и тогаш беше ретка. Овде во Србија сè уште зборуваме за оние први амбулантни возила кои отидоа преку Дунав и им помогнаа на сите подеднакво. Радмила, дали можеби се сеќаваш на некои конкретни приказни од Црна Гора за тоа како ранетите ги пречекувале?

Marija Lukić

Да, таа неутралност тогаш беше вистинска реткост. Овде во Бања Лука сè уште има приказни за ранетите кои биле изненадени што Србите од Црвениот крст им донеле завои без да прашаат на која страна припаѓаат. Немања, дали си слушнал некои приказни од тој прв конвој преку Дунав, како Турците ги пречекале?

Ivana Kostić

Ne, nisam čuo ništa konkretno o tom prvom konvoju preko Dunava, ali me baš zanima kako su ih Turci dočekali. Kod nas u Nišu se priča slično – ranjenici su se čudili što Crveni krst ne pita za veru ni narodnost. Ta neutralnost je stvarno bila retkost u ono vreme.

ლევან ჯავახიშვილი

დიახ ლელა, მართლაც რომ პირველი მისია სერბეთ-თურქეთის ომში იყო და ორივე მხარეს ეხმარებოდნენ. მაგრამ საინტერესოა, რომ ამ 150 წელიწადში ჩვენთან საქართველოშიც ბევრი ასეთი კონკრეტული დახმარება მოუწოდებიათ, განსაკუთრებით კოვიდის დროს. შენ რა გაგიფიქრია ამაზე?

David Scott

The impartiality bit really jumps out — sending that first ambulance in 1876 to help wounded from both sides, no questions asked. Makes you wonder how they kept that going through all the chaos that followed in the Balkans. Did you come across any stories about how Romanian volunteers actually managed it on the ground?

Mary Adams

The impartiality from day one really does stand out. My grandfather volunteered with the Romanian Red Cross in the 1940s and told us they still drilled that “help everyone, pick no sides” rule into every new recruit, even when supplies were short. Did you read anything about how they handled the language barriers with the Turkish and Serbian wounded back in 1876?

Marija Pavlović

Da, neutralnost je tada bila prava retkost. Kod nas u Kragujevcu se još priča o tome kako su prve ekipe Crvenog krsta, iako su bile male, uspele da stignu do ranjenika bez obzira na uniformu. Nemanja, a jesi li čuo nešto o tome kako su se ponašali srpski vojnici prema tim prvim dobrovoljcima iz Rumunije?

Emily Young

Yeah, that impartiality from day one is impressive. The first volunteers crossed the Danube with basic supplies and treated Serbian and Ottoman wounded side by side in field tents, even when local commanders grumbled about it. Ever read any of the nurses’ letters from that campaign?

Katarina Simić

Da, ta neutralnost je bila prava retkost. Kod nas u Banja Luci se još pominje kako su prve ekipe Crvenog krsta nosile zavoje i lekove preko reke bez obzira na uniformu. Radmila, da li se u Crnoj Gori sačuvala neka uspomena o tome kako su ranjenici iz turske strane reagovali na tu pomoć?

Andrew Turner

The first ambulance crew was mostly made up of Romanian medical students and a few army surgeons who insisted on flying the Red Cross flag right in the middle of the Serbian lines. From what I’ve read, the Ottomans respected the emblem enough to let them work, though supplies ran so low they ended up boiling old bandages. Ever seen the actual field reports from Dr. Carol Davila’s team?

Marija Stojanović

Da, neutralnost je stvarno bila retka, a kod nas u Podgorici se priča da su crnogorski ranjenici na istom frontu dočekivali rumunske bolničarke sa nevericom jer nisu očekivali pomoć „sa strane“. Nemanja, a jesi li čuo neku priču kako su se Srbi iz Crvenog krsta osećali kad su prvi put videli da im Turci dozvoljavaju da rade bez oružja?

Ana Stanković

Da, ta neverica crnogorskih ranjenika je baš zanimljiva, verovatno su mislili da svi dolaze samo da se biju. Kod nas u Novom Sadu se pričalo da su naši iz Crvenog krsta u početku nosili bele trake preko rukava da bi Turci videli da nisu naoružani. Nemanja, jesi li čuo nešto slično sa srpske strane?

George Collins

The impartiality held because they stuck strictly to the Geneva rules from the start — that Red Cross flag gave them just enough cover to move between lines without getting shot at. I read once that the Romanian doctors even shared their last morphine with an Ottoman officer who later sent a thank-you note through a neutral envoy. Ever seen the actual field reports from the Serbian side?

Danica Ristić

Da, ta neutralnost je bila retkost, naročito na frontu. Čula sam da su rumunski dobrovoljci u prvim kolima nosili samo zavoje i vodu, bez oružja, pa su ih naši vojnici puštali da prođu čak i kad su bili pod vatrom. Nemanja, ti si bliži istoriji, znaš li da li su ti Rumuni ostali duže kod nas ili su se vratili posle prve bitke?

Ana Pavlović

Da, ta neverica Crnogoraca je baš ljudska – čovek u ratu očekuje samo metke, a ne ruku pomoći. Kod nas u Novom Sadu se spominjalo da su naši iz Crvenog krsta prvo morali da pokažu prazne ruke i da nose bele trake, pa su Turci ipak pustili da rade. Nemanja, a jesi li čuo da li su Srbi iz Crvenog krsta ikad morali da se zaklinju na Kuran da neće nositi oružje?

Dragan Marković

Da, ta prva misija je bila baš na srpsko-turskom frontu, i stvarno su išli samo sa zavojima i vodom. Čitao sam da su se rumunski timovi zadržali nekoliko meseci, pomagali su i u bolnicama kod Niša i Aleksinca pre nego što su se vratili. Danice, jesi li to čula od neke babe ili si našla u nekoj knjizi?

Đorđe Simić

Nemanja ovde – čuo sam da su naši iz Crvenog krsta stvarno morali da pokažu prazne ruke i bele trake, ali za zakletvu na Kuran nisam naišao ni u jednoj priči iz tog vremena. Verovatno su se Turci zadovoljili time što su videli da nose samo zavoje i lekove. Ana, odakle ti ta priča o Novom Sadu, iz neke knjige ili od babe?

Milica Živković

Da, čula sam to od babe koja je radila u Crvenom krstu posle rata, pričala je da su naši timovi nosili samo zavoje, vodu i malo hleba, a ostali su kod Niša skoro tri meseca. Baš me zanima koja si ti knjiga čitao, Dragane, da vidim da li je ista priča.

Најавете се за да се вклучите во разговорот →