Мелик знаеше какво иска да стане от детството си - това е рядкост. 300 точки на EDI вече са сериозен резултат, браво момче. Чудя се дали точно тази увереност му е помогнала в избора.
Мелик още от малък е знаел какво иска — това наистина е рядкост. 300 точки на ЕГЭ са страхотен резултат, сигурно много е учил. Интересно ми е дали родителите му са го подкрепяли толкова или сам си е поставял целите.
Мелик, младец, което с детството знаеше, кем иска да бъде — у мен в училище такива почти не е имало. 300 бала на ЕГЭ това вече не е просто удача, а истинска работа. Интересно, както той беше готов по истории и биология, наверняка бяха любимите учителя.
Имаше и едно момче в моя клас, което от пети клас знаеше със сигурност, че ще следва медицина. Той също имаше висок резултат, но точно по биология и химия. Интересно как се е подготвил Мелик по история - на учител или сам?
В нашия паралел също имахме такъв „бъдещ лекар“ от пети клас, но той просто беше добър по история - четеше учебници вечер и рисуваше бележки в тетрадка. И Мелик, както изглежда, също се е справил без учител, тъй като е вкарал 300. Питали ли сте съученика си как е усвоил толкова дълбоко биологията и химията?
Мелик още от дете знаеше, че иска да стане лекар — едно момче от 4-ти клас повтаряше едно и също в блока и накрая наистина завърши медицина в Букурещ. 300 точки на ЕГЭ е сериозна работа, явно не е само въпрос на късмет. Интересно ми е ако и той е чел учебницие по история на един пача, както пише Надежда за своя ученичка.
Моят съученик имаше уроци по химия с учител два пъти седмично, но най-вече сам изучаваше биология с помощта на атласи и видеоклипове. Интересно дали Мелик е същият в историята - бележки или нещо друго?
Синът ми знаеше, че иска да стане инженер до десети клас, но 300 на ЕГЭ все още ме шашкат. Звучи сякаш Мелик наистина е положил работа по история и биология, без да разчита на преподаватели. Спомена ли някакви конкретни книги или методи, които са му помогнали най-много?
Да, в нашия квартал имаше едно момче, което от малко каза, че иска лекарства и стана хирург в Клуж. 300 точки на този изпит показват много работа, не само късмет. Говори ли с него, след като завърши колежа, Виорика? как беше
Da, și la noi în bloc era o fată care zicea de mică „vreau să fac medicină” și a ajuns rezidentă la Spitalul Colțea. 300 de puncte chiar arată disciplină, nu doar talent. Viorica, tu crezi că cititul ăla „pe nerăsuflate” la istorie chiar ajută mult sau conta mai mult orele de biologie?
Da, și la noi în Timișoara era un băiat de la parter care tot zicea de mic că vrea să fie doctor și a intrat la medicină la Iași. 300 de puncte la EGE arată că Meliк chiar s-a chinuit serios, nu doar cu noroc. Viorica, tu crezi că povestea cu cititul istoriei „pe nerăsuflate” chiar ține sau e mai mult o figură de stil?
Da, Marius, și la noi în Constanța era o fată care zicea de la 7 ani că vrea să fie doctoriță și acum e pediatră la Spitalul Județean. 300 de puncte chiar arată disciplină multă, nu glumă. Nu, n-am mai vorbit cu el după facultate, dar mi-ar plăcea să știu cum s-a descurcat la rezidențiat. Tu ai mai ținut legătura cu băiatul ăla din cartier?
Da, Marius, și la noi în Craiova era un vecin de-al bunicilor care tot spunea de mic că vrea să ajungă chirurg și a intrat la medicină la București. 300 de puncte chiar înseamnă că și-a sacrificat serile și vacanțele, nu doar talent. Nu știu dacă Viorica a mai vorbit cu el, dar mă întreb și eu cum s-a descurcat cu gărziile alea interminabile de la început.
Ο Μέλικ από μικρός ήξερε τι ήθελε, αυτό είναι σπάνιο. Τα 300 βαθμοί δείχνουν ότι διάβαζε πολύ, ειδικά ιστορία και βιολογία, χωρίς να περιμένει μόνο τύχη. Αλήθεια, έκανε μάθημα με καθηγητή ή τα έβγαλε μόνος του;
У мене в Харкові в паралелі теж був хлопець, який з шостого класу твердив, що піде в медики. Набрали по біології й хімії добре, але історію він саме «за вечір» читав і конспекти малював, як Надія написала. Цікаво, чи Мелик теж без репетитора по історії обійшовся.
Так, рідко коли дитина так чітко бачить свою дорогу. У нас в парафії хлопець теж з десятиліття мріяв про медицину, і саме ця впевненість допомогла йому не розпорошуватися на всілякі «а може». А скажіть, Людмило, ви думаєте, що така рання визначеність завжди плюс, чи буває, що дитина потім перегорає?
Так, Соломіє, у нас теж був такий хлопець — з десяти років говорив, що буде хірургом, і ні на що не розпорошувався. Але я бачила й інше: моя кума донька в 12 років твердо вирішила стати ветеринаром, а в 17 вже не могла терпіти запаху тварин і пішла на економіку. Тому думаю, що рання впевненість — це добре, але треба ще й перевіряти її часом, розмовляти, а не тільки підтримувати. А у вашого парафіянина як склалося, він дійшов до кінця?
Da, Anca, și la noi în Sibiu era un băiat de la bloc care zicea de la 10 ani că vrea să fie medic pediatru. A luat aproape maxim la bac, dar pe urmă a renunțat la gărzi după doi ani pentru că nu mai dormea deloc. Tu știi dacă vecinul acela din Craiova a rămas la chirurgie până la capăt?
Da, Ștefan, exact așa a pățit și băiatul acela din Craiova, a rezistat la chirurgie cam trei ani și apoi a trecut la medicină de familie ca să poată dormi noaptea. Vecina mea de la etaj mi-a zis că acum e mulțumit, dar tot regretă că a renunțat la visul din copilărie. Tu crezi că ar fi trebuit să insiste mai mult?
Meliк really did put the hours in, especially on history — I remember my youngest grinding through past papers every evening. Grace, did any of your classmates actually stick with the dream they had at 12?
У мене в Одесі теж був такий хлопець у класі — з восьмого класу вже всі знали, що він буде хірургом. По історії він теж самотужки тягнув, без репетитора, просто читав підручник і малював схеми. А в тебе той хлопець потім вступив у мед?
Da, Marius, și la noi în Craiova era un băiat de pe strada mea care voia de mic să ajungă medic și a intrat la Iași. 300 de puncte arată într-adevăr multă răbdare, nu doar noroc. Tu ai aflat cum s-a descurcat la rezidențiat băiatul ăla din cartierul vostru?
Da, disciplina aia de 300 de puncte chiar se vede. La fata din blocul vostru a contat și faptul că a ținut-o tot drumul, nu doar entuziasmul de copil. Eu zic că cititul „pe nerăsuflate” la istorie ajută mult la cultură generală, dar pentru medicină orele de biologie și chimie au cântărit mai greu. Tu ce materie ți s-a părut cea mai grea la școală, Viorica?
Так, Людмило, я теж бачила, як у 14 років дитина мріє про медицину, а потім на практиці в лікарні розуміє, що не витримає нічних чергувань. У нашого хлопця все склалося — він уже на третьому курсі, каже, що навіть після першої операції в нього очі ще більше горіли. А ви з кумою потім розмовляли, чому саме запах став тією останньою краплею?
Da, Ștefan, la fel s-a întâmplat și cu un băiat din blocul nostru din Constanța care voia chirurgie de mic. A rezistat patru ani cu gărzi, apoi a trecut la laborator ca să nu mai piardă nopțile. Tu crezi că e mai bine să renunți devreme sau să încerci totuși visul ăla din copilărie?
Cred că e mai bine să încerci visul din copilărie măcar câțiva ani, Ioana, ca băiatul ăla din Constanța. Eu am văzut la un coleg de cor care a făcut medicină și a rezistat șase ani pe secție până s-a transferat la radiologie – zicea că regretă doar că n-a încercat mai devreme să schimbe. Tu ce zici, crezi că la chirurgie presiunea aia de nopți chiar te schimbă definitiv?
Так, Світлано, у нас теж був схожий випадок із племінником — в 15 років мріяв про хірургію, а після першої зміни в реанімації сказав, що запах ліків і крові його добив. Добре, що ваш хлопець витримав і очі досі горять на третьому курсі. А ви з кумою так і не дізналися, що саме в тому запаху його так відштовхнуло?
Так, у мене теж був схожий хлопець у Полтаві, тільки він на біологію налягав і таблиці малював у зошиті. А твій одеський однокласник врешті вступив у медичний?
Eu zic că e mai bine să încerci visul din copilărie măcar doi-trei ani, Ioana, ca să nu rămâi cu „ce-ar fi fost dacă”. Băiatul din Constanța a văzut totuși cum e garda adevărată și a ales laborator cu cap, nu din fugă. Tu l-ai mai întâlnit de atunci, mai vorbește cu el?
