Εις μνημόσυνον: Γεώργιος Επαμ. Χατζηχρόνογλου (1946 – 2026), ο πολυσχιδέστατος εν ψάλταις
Του Πρεσβυτέρου Ιωάννου Μπούτση
Θυμάμαι έναν αργό, βαρύ ψαλτικό φθόγγο να κρέμεται στον αέρα του ναού, λίγο πριν σβήσει τελείως, σαν να δίσταζε να φύγει. Έτσι μου έρχεται στον νου, τούτες τις μέρες, η φωνή του Γεωργίου Χατζηχρόνογλου. Δεν είναι εύκολο να γράψει κανείς για έναν άνθρωπο που τον άκουγε τόσα χρόνια να ψάλλει, γιατί η φωνή του είχε γίνει, με τον καιρό, κομμάτι από το ίδιο μας το αυτί, μέρος της ακοής με την οποία προσευχόμασταν. Τώρα εκείνη η νότα σίγησε, κι εμείς μένουμε με τον απόηχό της. Στη Βοιωτία ξέρουμε καλά αυτό το φως στο γύρισμα του Σεπτέμβρη, όταν το καλοκαίρι φεύγει αργά κι απρόθυμα, αφήνοντας πίσω μια ζέστη που δεν βιάζεται να ξεθυμάνει· μέσα σ’ αυτό ακριβώς το φως έφυγε κι εκείνος.
Γεννήθηκε στη Θήβα το 1946, σε μια εποχή που η πόλη αυτή έτρεφε ακόμα με αφθονία δασκάλους της ψαλτικής μέσα στα ίδια τα σπίτια και γύρω από την τράπεζα. Ο πατέρας του τον έβαλε κοντά στο αναλόγιο πολύ πριν προλάβει να καταλάβει το τι και το πώς, κι από το 1962, ίσα δεκάξι χρονών, έψελνε κιόλας σε ναούς της επαρχίας και της πρωτεύουσας με φωνή που ξεπερνούσε την ηλικία του. Πήρε δίπλωμα Βυζαντινής Μουσικής από το Ωδείο «Ρωμανός ο Μελωδός», με άριστα και πρώτο βραβείο:…
