Ολίγα τινά περί Εκκλησιαστικής Μουσικής στην Πόλη (1860-1913)

Eπώνυμοι μουσικοί της Πόλης διαμαρτύρονται συχνά δια της Εκκλησιαστικής Αλήθειας, για τον περιορισμό του ψαλτικού αναλογίου σε Ναούς της Πόλης, συχνά σε δύο μόνο άτομα[1], καθώς επίσης και για τις «ακατάρτιστες» παιδικές φωνές στον Πατριαρχικό Ναό[2], κάτι που απ’ ό,τι φαίνεται, είχε επικρατήσει εκείνη την εποχή.

Δρ. Αντώνιος Χατζόπουλος, Σχολικός Σύμβουλος Θεολόγων

Τούτο είχε ως συνέπεια το ακουστικό αποτέλεσμα να «λυμαίνεται τας ακοάς των εκκλησιαζομένων»[3]. Αναφέρονται ακόμη και διορισμοί ατόμων σε ψαλτικές θέσεις δίχως να έχουν τα κατάλληλα προσόντα[4].

Πολλές είναι επίσης οι διαμαρτυρίες για τους αδαείς και κακόφωνους ψάλτες στην Πόλη, που ψάλλουν μόνοι, χωρίς κάποια χορωδία, κατά τρόπο που δεν μπορεί κανείς να κατανοήσει τα ψαλλόμενα και με «ένρινον και υπνωτικόν ύφος», και οι οποίοι με τις χειρονομίες και γελοίους μορφασμούς «διαστρέφουν τα άσματα από αμάθεια και κακοφωνία»[5]. Οι διαμαρτυρίες αυτές προς τους ψάλτες εκφράζονται και δια του τοπικού τύπου, ο οποίος φιλοξενεί στις στήλες του παρόμοιες «φωνές δυσαρέσκειας»[6]. Η κριτική τις περισσότερες φορές αφορά τους ψάλτες που θεωρούνται οι κύριοι υπεύθυνοι[7], και όχι αυτή καθ’ εαυτή την εκκλησιαστική…