108-ე ფსალმუნის ინტერპრეტაციები:
ბოლოს ფსალმუნი დავითს.
ღმერთო, ნუ გაჩუმდები ჩემს ქებას, რადგან ცოდვილისა და დაღლილის პირი გამეხსნა, მაამებელი ენით მელაპარაკება და სიძულვილის სიტყვებს მატყუებს და დამცინის. მე შევასრულე. იმის მაგივრად, რომ მიყვარდე, ცილი ჩავდე, მაგრამ ვლოცულობდი, სიკეთისთვის ბოროტება და ჩემი სიყვარულის სიძულვილი. დააყენე მას ცოდვილი და დაე, ეშმაკი დადგეს მის მარჯვნივ. დაე, მუდამ განიკითხონ და გამოვიდეს მსჯავრდებული და მისი ლოცვა ცოდვად იქცეს. ხანმოკლე იყოს მისი დღეები და დაეუფლოს მისმა ეპისკოპოსმა: მისი ვაჟები იყვნენ სირიელები და მისი ცოლი ქვრივი; დაე, გამსესხებელმა მოიძიოს ყველაფერი, რაც მისია და სხვების შრომამ გაახაროს იგი. არ იყოს მისთვის შუამავალი; მოწყალე იყოს თავისი ობლების მიმართ. დაე, განადგურდეს მისი შვილები; დაე, მისი სახელი გამოიყენოს ერთ თაობაში. ახსოვდეს უფლის წინაშე მამის დანაშაული და არ განიწმინდოს დედის ცოდვა. წაიყვანონ ისინი უფლის წინაშე და განადგურდეს მათი ხსოვნა მიწიდან. მოწყალების გამოვლენა არ მახსენდება, მაგრამ კაცს სიღარიბეში და უბედურებაში ჩავყრი და ნაზი გულით მოვკლავ. და გიყვარდეს ფიცი და მოვა მას, და ნუ მოისურვებ კურთხევას და განშორდება მისგან. და შეიმოსა ფიცით, ვითარცა კვართი, და ვითარცა წყალი იყო მის მუცელში და ვითარცა ზეთი იყო ძვალსა მისსა. დაე, ხალათივით იყოს და ხალათი ჩაიცვას და ქამარივით ჩაიცვას, რომლითაც თავს ახვევს. ეს არის მათი საქმე, ვინც ჩემს წინააღმდეგ ცრუობს უფლის წინაშე და ბოროტებას ლაპარაკობს ჩემს სულზე. და შენ, უფალო, უფალო, მომექეცი შენი სახელით, რადგან კეთილია შენი წყალობა. მიხსენი, რამეთუ ღარიბი და საწყალი ვარ და გული მტკივა ჩემში. როგორც ტილო, როცა გაურბის მას, ის ირხევა და ზამბარასავით ირხევა. მუხლები მარხვისგან დაღლილი მაქვს და ხორცი ზეთის გამო შემიცვალა. და მხილეს მათგან, დამინახეს და თავი დავხარე. დამეხმარე, უფალო, ღმერთო ჩემო, და მიშველე შენი წყალობის მიხედვით და გაიგონ, რომ ეს შენი ხელია და შენ, უფალო, შექმენი ეს. დაწყევლილი იქნებიან და შენ აკურთხებ მათ; ვინც ჩემს წინააღმდეგ აღდგება, შერცხვება, მაგრამ შენი მსახური გაიხარებს. ჩემზე მოტყუებულებმა სირცხვილი შეიმოსონ და საკუთარი სირცხვილი ტანსაცმელივით შეიმოსონ. მე გულწრფელად ვაღიარებ უფალს ჩემი პირით და მრავალთა შორის ვადიდებ მას, რადგან გამოვჩნდები ღარიბების მარჯვნივ, რათა დავიხსნა ჩემი სული მდევნელთაგან.
Въ коне́цъ, ѱало́мъ дв҃дꙋ,
In the end, twice,
Бж҃е, хвалы̀ моеѧ̀ не премолчѝ: ꙗ҆́кѡ ᲂу҆ста̀ грѣ̑шнича и҆ ᲂу҆ста̀ льсти́вагѡ на мѧ̀ ѿверзо́шасѧ, глаго́лаша на мѧ̀ ѧ҆зы́комъ льсти́вымъ, и҆ словесы̀ ненави́стными ѡ҆быдо́ша мѧ̀, и҆ бра́шасѧ со мно́ю тꙋ́не. Вмѣ́стѡ є҆́же люби́ти мѧ̀, ѡ҆болга́хꙋ мѧ̀, а҆́зъ же молѧ́хсѧ: и҆ положи́ша на мѧ̀ ѕла̑ѧ за бл҃га̑ѧ, и҆ не́нависть за возлюбле́нїе моѐ. Поста́ви на него̀ грѣ́шника, и҆ дїа́волъ да ста́нетъ ѡ҆деснꙋ́ю є҆гѡ̀: внегда̀ сꙋди́тисѧ є҆мꙋ̀, да и҆зы́детъ ѡ҆сꙋжде́нъ, и҆ моли́тва є҆гѡ̀ да бꙋ́детъ въ грѣ́хъ. Да бꙋ́дꙋтъ дні́е є҆гѡ̀ ма́ли, и҆ є҆пі́скопство є҆гѡ̀ да прїи́метъ и҆́нъ: да бꙋ́дꙋтъ сы́нове є҆гѡ̀ си́ри, и҆ жена̀ є҆гѡ̀ вдова̀: дви́жꙋщесѧ да преселѧ́тсѧ сы́нове є҆гѡ̀ и҆ воспро́сѧтъ, да и҆згна́ни бꙋ́дꙋтъ и҆з̾ домѡ́въ свои́хъ. Да взы́щетъ заимода́вецъ всѧ̑, є҆ли̑ка сꙋ́ть є҆гѡ̀: и҆ да восхи́тѧтъ чꙋжді́и трꙋды̀ є҆гѡ̀. Да не бꙋ́детъ є҆мꙋ̀ застꙋ́пника, нижѐ да бꙋ́детъ ᲂу҆щедрѧ́ѧй сирѡты̀ є҆гѡ̀: да бꙋ́дꙋтъ ча̑да є҆гѡ̀ въ погꙋбле́нїе, въ ро́дѣ є҆ди́нѣмъ да потреби́тсѧ и҆́мѧ є҆гѡ̀. Да воспомѧне́тсѧ беззако́нїе ѻ҆тє́цъ є҆гѡ̀ пред̾ гдⷭ҇емъ, и҆ грѣ́хъ ма́тере є҆гѡ̀ да не ѡ҆чи́ститсѧ: да бꙋ́дꙋтъ пред̾ гдⷭ҇емъ вы́нꙋ, и҆ да потреби́тсѧ ѿ землѝ па́мѧть и҆́хъ: зане́же не помѧнꙋ̀ сотвори́ти ми́лость, и҆ погна̀ человѣ́ка ни́ща и҆ ᲂу҆бо́га, и҆ ᲂу҆миле́на се́рдцемъ ᲂу҆мертви́ти. И҆ возлюбѝ клѧ́твꙋ, и҆ прїи́детъ є҆мꙋ̀: и҆ не восхотѣ̀ блгⷭ҇ве́нїѧ, и҆ ᲂу҆дали́тсѧ ѿ негѡ̀. И҆ ѡ҆блече́сѧ въ клѧ́твꙋ ꙗ҆́кѡ въ ри́зꙋ, и҆ вни́де ꙗ҆́кѡ вода̀ во ᲂу҆тро́бꙋ є҆гѡ̀ и҆ ꙗ҆́кѡ є҆ле́й въ кѡ́сти є҆гѡ̀: да бꙋ́детъ є҆мꙋ̀ ꙗ҆́кѡ ри́за, въ ню́же ѡ҆блачи́тсѧ, и҆ ꙗ҆́кѡ по́ѧсъ, и҆́мже вы́нꙋ ѡ҆поѧсꙋ́етсѧ. Сїѐ дѣ́ло ѡ҆болга́ющихъ мѧ̀ ᲂу҆ гдⷭ҇а и҆ глаго́лющихъ лꙋка̑ваѧ на дꙋ́шꙋ мою̀. И҆ ты̀, гдⷭ҇и, гдⷭ҇и, сотворѝ со мно́ю и҆́мене ра́ди твоегѡ̀, ꙗ҆́кѡ бл҃га млⷭ҇ть твоѧ̀: и҆зба́ви мѧ̀, ꙗ҆́кѡ ни́щь и҆ ᲂу҆бо́гъ є҆́смь а҆́зъ, и҆ се́рдце моѐ смѧте́сѧ внꙋ́трь менє̀. Ꙗ҆́кѡ сѣ́нь, внегда̀ ᲂу҆клони́тисѧ є҆́й, ѿѧ́хсѧ: стрѧсо́хсѧ ꙗ҆́кѡ прꙋ́зи. Кѡлѣ́на моѧ̑ и҆знемого́ста ѿ поста̀, и҆ пло́ть моѧ̀ и҆змѣни́сѧ є҆ле́а ра́ди. И҆ а҆́зъ бы́хъ поноше́нїе и҆̀мъ: ви́дѣша мѧ̀, покива́ша глава́ми свои́ми. Помози́ ми, гдⷭ҇и бж҃е мо́й, и҆ сп҃си́ мѧ по млⷭ҇ти твое́й: и҆ да разꙋмѣ́ютъ, ꙗ҆́кѡ рꙋка̀ твоѧ̀ сїѧ̀, и҆ ты̀, гдⷭ҇и, сотвори́лъ є҆сѝ ю҆̀. Прокленꙋ́тъ ті́и, и҆ ты̀ блгⷭ҇ви́ши: востаю́щїи на мѧ̀ да постыдѧ́тсѧ, ра́бъ же тво́й возвесели́тсѧ. Да ѡ҆блекꙋ́тсѧ ѡ҆болга́ющїи мѧ̀ въ срамотꙋ̀ и҆ ѡ҆де́ждꙋтсѧ ꙗ҆́кѡ ѻ҆де́ждою стꙋдо́мъ свои́мъ. И҆сповѣ́мсѧ гдⷭ҇еви ѕѣлѡ̀ ᲂу҆сты̑ мои́ми и҆ посредѣ̀ мно́гихъ восхвалю̀ є҆го̀: ꙗ҆́кѡ предста̀ ѡ҆деснꙋ́ю ᲂу҆бо́гагѡ, є҆́же спⷭ҇тѝ ѿ гонѧ́щихъ дꙋ́шꙋ мою̀.
Gv, gavlas mose mohi pramolchis: k'omu ustas greshnicha i ustas listivagho na mne ovrzoshas, glogolesh na mne zyzykom listivym, i slovesy nenavistnimi obydosha mne, i brashas s mnoyu tume. Vmest' zhe lyubit mne, abolghakh mne, azhe molikhse: i polozhisha na mne zl'ia za blagia, i nenavist' za vozlyublenie moye. Postavi na nego greshnika, i diavol da stanet odesnuyu ego: vnegda suditsya emu, da i zydet osuzhden, i molitva ego da budet v gresh. Da budut dnie ego mali, i episkopstvo ego da priimet in: da budut synove ego siri, i zhena ego vdiva: dvizhushchiesya da preselentsya synove ego i vosprosatsya, da izgnani budut iz domov svoikh. Da vyzishtet za imodavets vsya, elika suti ego: i da voskhitat chudzi trudy ego. Da ne budet emu zastupnika, nizhe da budet ustshedriay siroty ego: da budut chada ego v pogiblenii, v rod'e edinenem da potrebitse imya ego. Da vospomne tse bezakonie otets' ego pred Gv, i gresh materi ego da ne ochistis: da budut pred Gv vy'nu, i da potrebitse ot zemli pamiat i'kh: zanezhe ne pomnukh sotvoriti milost', i pognak chelovek nisha i ustobog, i umilena serdtsem umertviti. I vozlyubik klyatvu, i priidet emu: i ne voskhotel blagove'niya, i ustalitsya ot nego. I obleche'sya v klyatvu k'omu v rizu, i vni'de k'omu vodai vo utrob'u ego i k'omu olei vo kosti ego: da budet emu k'omu riza, v nuzhe oblachitsya, i k'omu poyas, imzhe vy'nu opoyasuet. S'ye delo obolga'khushchikh mne u Gv i glogo'kikh lukavaya na dushu moyu. I ty, Gv, Gv, sotvor' so mnoyu i'mene radi tvoye, k'omu blagia mle' tvoia: izbavi mne, k'omu nisha i ustobog esm az, i serdtse moye smytes' vnutr' mene. K'omu s'eny, vnegda uklonitsya ey, o'khs: strezokhs k'omu pruzi. Kolena mose i zne'mogosta ot posta, i plot' mose izmenis' elea radi. I az bykh po'no'shenie i'm: vidisha mne, pokivasha glavami svoimi. Pomozhi mi, Gv, Gv m'oi, i sp'isi mne po mle'ti tvoiei: i da razume't, k'omu ruka tvoya s'ye, i ty, Gv, sotvoril es' iu. Proklenut' ti, i ty blagovish: vostashchi na mne da postydatsya, rab' zhe tvoy vovseleit. Da oblekut obolga'khushchi mne v sramotu i o'dezhdat'sya k'omu o'dezhdoiu stodom svoim. Ispov'embis Gv, zel' m'oi ust' moimi i posred' mnogikh voskhal'iu ego: k'omu predst'a odesnuyu ustobagho, zhe sp'it' ot gon'ashchikh dushu moyu.