Nieszpory reprezentują objawienie chwały i mądrości Trójjedynego Boga, objawionych przez Niego w stworzeniu świata i człowieka; błogi stan pierwszych rodziców (Adama i Ewy) w raju, utrata przez nich tej błogości w wyniku Upadku i wygnanie z raju. Ta część całonocnego czuwania (nieszporów) rozpoczyna się okrzykiem kapłana:
Chwała Trójcy Świętej, współistotnej, ożywiającej i niepodzielnej, zawsze, teraz i zawsze, i na wieki wieków, -
a następnie potrójnym okrzykiem – zaproszeniem obecnych – do uwielbienia Chrystusa jako Boga.
Przyjdźcie, oddajmy cześć... (Patrz wyżej)
W odpowiedzi na to zaproszenie obecni lub w ich imieniu chór śpiewają Psalm Dawida (103.), wysławiając Boga, Stwórcę świata i Dawcę:
Błogosław duszo moja Pana. Błogosławiony jesteś, Panie! Panie, Boże mój, jesteś bardzo wywyższony. Przyodziałeś się w spowiedź i wyroki. Cudowne są dzieła Twoje, Panie. Stworzyłeś wszystko mądrze. Chwała Tobie, Panie, który wszystko stworzyłeś. Tłumaczenie rosyjskie: Błogosław, duszo, Pana! Błogosławiony jesteś, Panie! Panie, mój Boże! Jesteś cudownie wielki. Jesteś odziany w chwałę i splendor. Cudowne są dzieła Twoje, Panie! Stworzyłeś wszystko mądrze. Chwała Tobie, Panie, który wszystko stworzyłeś.
Śpiewając psalm, kapłan z kadzielnicą w dłoni, poprzedzony diakonem z zapaloną świecą, obchodzi cały kościół i pali kadzidło obrazom i ludziom, jakby szerząc łaskę Pańską na wszystkich obecnych.
Po zakończeniu kadzidła królewskie drzwi są zamknięte. Oznacza to wygnanie pierwszych rodziców z raju, po czym zamknęły się dla nich bramy królestwa niebieskiego.
W kolejnych krótkich prośbach, w tzw. wielkiej litanii, Kościół zaczyna modlić się do Pana, aby zesłał miłosierdzie i łaskę, które człowiek utracił przez swój upadek.