გარეგანი თუ გარეგანი ქმედებებიდან, რომლებიც ყოველ მართლმადიდებლურ ლოცვას ახლავს, მთავარია: ჯვრის ნიშანი. მოციქულთა დროიდან ხილული ნიშანია იმისა, რომ ქრისტიანი, ლოცვით დაწყებული, ღმერთთან მისი სულიერი საუბრით, გაბედავს ამის გაკეთებას არა საკუთარი სახელით ან პირადი დამსახურებით, არამედ მხოლოდ იმ სახელით, ვინც ჯვარზე დაშალა ადამიანური ცოდვების ხელწერა (კოლ. 2:13-14) და გააღო კარები, რაც გთხოვს მოციქულს: მამა ჩემი სახელით, ის მოგცემთ მას! (იოანე 16:23).
წმიდა ეკლესიის წესდების თანახმად, ჯვრის ამ ნიშნის შესრულება ასე უნდა იყოს: მას მარჯვენა (ან მარჯვენა) ენიჭება, რაც ჩვეულებრივ ნიშნავს ძალას, პატივს და უპირატესობას (წმინდა წერილის მითითებიდან გამომდინარე, ამბობს: ქრისტე ზის მამის მარჯვნივ (ლუკა 22:69) მისი მარჯვენა ხელი“ (მათე 25:31-34) და ა.შ. ამ ხელის პირველი სამი თითი (ცერა, საჩვენებელი და შუა) ბოლოებით უნდა იყოს შეერთებული, წმინდა სამების ღვთაებრივი პირების შეერთების აღსანიშნავად; ხოლო ბოლო ორი თითი (მეოთხე და პატარა) შეკეცილი და მუდამ მიწებებული ღმერთის ხატად, ადამიანის ბუნებისკენ. დარჩა ინკარნაციაში, როგორც სრულყოფილი ადამიანი, ასევე ყოვლისშემძლე ღმერთის მიერ.
ხელის თითების ეს განლაგება საკუთარ თავზე ჯვრის ნიშნის გამოსაყენებლად უნდა ჩაითვალოს ჭეშმარიტად და ღვთისთვის სასიამოვნო, რადგან ყველა ძველი წმინდანი და მართალი, რომლებიც ბრწყინავდნენ თავიანთი რელიქვიების უხრწნელობით, იყენებდნენ მას ლოცვებში და მასთან ერთად, როგორც უცვლელი რწმენის სიმბოლურ დროშას, გააღეს ღვთის სამეფოს კარიბჭე და მარადიული სასუფეველი.
ასე დაკეცილი თითებით მართლმადიდებელმა ჯვრის ნიშანი უნდა დაწეროს საკუთარ თავზე სხეულის შემდეგ ადგილებზე და შემდეგი მნიშვნელობით: შუბლზე ასწიოს ხელი, როგორც გონების დასაჯდომი, ამით აღნიშნავს, რომ მთელი გონებით ღმერთის აღიარებითა და სიყვარულით, იგი იღებს ვალდებულებას, უპირველეს ყოვლისა, მისკენ მიმართოს ყველა აზრს! ამავდროულად, ის წარმოთქვამს სიტყვებს „სახელი მამისა, რომლის სიბრძნით შეიქმნა ყველაფერი და ყველაფერი შეიცავს! შემდეგ ხელი მკერდზე მიიტანა, როგორც ადამიანის სხეულის ცენტრი, სადაც სცემს ცხოვრების მთავარი ძრავა - გული, ამით აღნიშნავს, რომ ღმერთის მთელი გულით სიყვარულით, იგი პატივისცემით უძღვნის მას მთელ თავის გრძნობებსა და სურვილებს! ამავდროულად, იგი წარმოთქვამს ძის სიტყვებს, მოწყალების და კაცობრიობის სიყვარულით, რომელმაც ჯვარზე წაართვა სამყაროს ყველა ცოდვა! და ბოლოს, მარჯვენა და მარცხენა მხრებზე ხელის დადება, როგორც ადამიანის ფიზიკური ძალისა და სიძლიერის ინსტრუმენტი, ამით აღნიშნავს, რომ ღმერთის სამსახურს უწევს არა მხოლოდ სულისა და გონების ყველა ძალას, არამედ მისი სხეულის მოქმედების ყველა ორგანოსაც! ამავე დროს ის წარმოთქვამს სულიწმიდის სიტყვებს.
ამინ, მოუწოდებს თავის ყოვლისშემძლე ძალას, აკურთხოს ეს მხრები მათზე მიწიერი ჯვრის მტკიცედ ტარებისთვის, მაცხოვრის სიტყვების აღსასრულებლად; ვისაც უნდა გამომყვეს, უარყოს საკუთარი თავი, აიღე შენი ჯვარი და გამომყევი! (მათ. 16:24).
დიდია ამ ჯვრის ნიშნის ძალა! - ამბობს წმინდა ნილოს თანამგზავრი, - როცა გულს, შუბლს და ა.შ ნაწილებს დაჩრდილავს, მაშინ მტრის მთელი ძალა ნადგურდება და ბოროტი დემონები მოწიწებით გარბიან ჩვენგან! (წიგნი 3. წერილი 378) და თუ წმიდა წერილი, რომელიც მიუთითებს ძველი აღთქმის ეკლესიაში ჯვრის გადამრჩენი გამოსახულებით მოპოვებულ გამარჯვებებზე, აღნიშნავს, რომ მოსეს გაშლილ ხელებში მისი გამოსახულება დამარცხდა გამანადგურებელი ამალეკი და მისი იდუმალი ძალით იესო ნავეს ძის ხატით, თვით მზეც კი შეაჩერა ეს ძალა. მხსნელი დროშა ღვთის ძის გამომსყიდველი სისხლით კურთხევის შემდეგ, რომელმაც გააუქმა მტრობა თავისი ხორცით, გააუქმა მცნებებისა და განჩინების კანონი, რათა შექმნას თავის თავში ერთი ახალი ადამიანი ორიდან, დაამყაროს მშვიდობა და ერთ სხეულში შეურიგდეს ღმერთს ჯვრით, მოკლას მტრობა მასზე! (ეფეს. 2:14–17). და ამიტომ მოციქული დასძენს, რომ თუნდაც ერთი სიტყვა ჯვარზე, ჩვენთვის - გადარჩენილებისთვის - ღვთის ძალაა! (კორ.1:18).
და ამიტომაც არ დაიკვეხნის სხვა არაფრით, გარდა ჩვენი უფლის იესო ქრისტეს ჯვრისა, რომლითაც სამყარო ჯვარს აცვეს მე, მე კი ქვეყნიერებას! (გალ.6:18).
მართლმადიდებლური ეკლესია მიგვითითებს ჯვრის ნიშანზე, როგორც იარაღზე დემონების წინააღმდეგ, გამოხატავს ჯვრის სრულ ძალას მის საპატივცემულოდ მოწოდებულ ლოცვაში: როგორც კვამლი გაქრება, როგორც ცვილი დნება ცეცხლში, ისე დაიღუპნენ დემონები ღვთის მოყვარულთა სახელით და ჯვრის ნიშნით და ა.შ.
უფლის ჯვრის ნიშნით საკუთარი თავის დაჩრდილვის შემდეგ, მართლმადიდებელმა პატივი უნდა მიაგოს ღმერთს და გამოხატოს, რომ მისი სხეული, რომელიც შექმნილია სიცოცხლის მომცემის ნებით და არსებული მისი წყალობით, ასევე მადლიერებით უნდა ემსახურებოდეს მის მიმწოდებელს.
ეს მშვილდები იყოფა პატარა, წელის, დიდად ან მიწიერად, რაც გამოხატავს მადლიერების ხარისხს წყალობისთვის, ან ცოდვისა და ღრმა თავმდაბლობის ცნობიერების ხარისხს, ან, ბოლოს და ბოლოს, მოთხოვნილი სარგებლობის უკიდურესი საჭიროების ხარისხს. გარდა ამისა, ეკლესიის წმინდა წეს-ჩვეულებების დროს თავის დახრილობას, როდესაც მღვდელი, ფარულად კითხულობს ლოცვას, სთხოვს უფალს, რომ ზეციდან მადლიერად შეხედოს მათ, ვინც საშვილიშვილო შიშით თავი დაუქნია და მიანიჭოს მათ ყველა კურთხევა, რასაც სთხოვენ, ასევე განსაკუთრებული მნიშვნელობა აქვს, კერძოდ: სინანული კაცობრიობის დაცემისთვის; ისევე, როგორც თავის დახრილობა, ანუ მისი ამაღლება, ნიშნავს კაცობრიობის აღდგენას, მინიჭებული მას დიდებული ღმერთკაცის აღდგომაში!
მუხლმოდრეკილი და დაჩოქილი მლოცველში გამოხატავს ღვთის წინაშე მისი ცოდვის შეგნებას და მის გულწრფელ ლოცვას შენდობისთვის; და თანაბრად, ისინი ემსახურებიან თავიანთი უმნიშვნელობის ცნობიერების გამოხატვას ყოვლისშემძლე შემოქმედისა და მიმწოდებლის წინაშე, რომლის შეურაცხყოფასაც გაბედა მისი მცნებების შეუსრულებლობის გამო, მტვერი და თავმდაბლობა უნდა ევედრებოდეს წყალობას.