Леб, Христе, не презирај ме, Тело Твое, и сега Твојата Божествена Крв, пречиста, Господи, и Твоите страшни Тајни, проклет да се причести, да не ми е во судот, да ми биде во живот вечен и бесмртен.
Не презирај ме - не ми ја лиши можноста. На суд - до осуда. Стомакот е живот.
Земи леб, Христе, не презирај ме Тело Твое. Во современиот јазик би имало поинаков редослед на зборовите: „Не презирај ме, Христе, земи го лебот - Твоето тело“, или барем поинаква интерпункција: „Леб, Христе, земи не презирај ме - Тело Твое“.