აქ ავტორს ცხადია მხედველობაში აქვს სახარების სიტყვები: თუ ვინმე სიტყვას იტყვის კაცის ძის წინააღმდეგ, მიეტევება; და ვინც სულიწმიდის წინააღმდეგ ილაპარაკებს, არ მიეტევება მას არც ამ საუკუნეში და არც შემდეგში (მათ. 12:32). მაცხოვრის ამ სიტყვებიდან ბევრმა ბუნებრივად დაასკვნა, რომ პრინციპში ცოდვათა მიტევება შესაძლებელია ცოდვილის სიკვდილის შემდეგაც. მიტროპოლიტი მაკარი (ბულგაკოვი) ამასთან დაკავშირებით აღნიშნავს: „ეკლესია არ ლოცულობს მათთვის, ვინც დაიღუპნენ სულიწმიდის გმობით, ან, იგივე, სასიკვდილო ცოდვით და ვინც არ მოინანია და ამიტომ, როგორც მაცხოვარმა თქვა, სულიწმიდის გმობა არ ეპატიება არც ამ ასაკში და არც ადამიანს“. 451].
ბერმა თეოდორე სტუდიტმა არ დაუშვა გარდაცვლილ ერეტიკოს ხატმებრძოლთა ლიტურგიაზე ღია ხსენება [13, გვ. 634].
მოვიყვანოთ წმინდა მამების არაერთი გამონათქვამი, რომლებშიც მიცვალებულთათვის ლოცვის მოწოდებისას ისინი არ აძლევდნენ უფლებას ეკლესიაში აღესრულებინათ საეკლესიო ზიარების მიღმა დაღუპულთა - ერეტიკოსთა და მოუნათლავთა.
ნეტარი ავგუსტინე: „მთელი ეკლესია ამას იცავს, როგორც მამათა ტრადიციას, რომ ილოცონ მათთვის, ვინც დაიღუპნენ ქრისტეს სხეულისა და სისხლის ზიარებაში, როცა ისინი თავის დროზე იხსენებენ მსხვერპლს“ [6, გვ. 455].
წმიდა გრიგოლ ნოსელი: „ეს ძალზე ღვთიური და სასარგებლო საქმეა - მართალი რწმენით დაღუპულთა ხსენება ღვთაებრივი და დიდებული ზიარებით“ [6, გვ. 453].
წმინდა იოანე დამასკელი: „სიტყვის მისტერიებმა და თვითმხილველებმა, რომლებმაც დაიპყრეს მიწიერი წრე, მაცხოვრის მოწაფეებმა და ღვთაებრივმა მოციქულებმა, უმიზეზოდ, უშედეგოდ და არა უსარგებლოდ, დაადგინეს საშინელ, წმინდა და მაცოცხლებელ საიდუმლოებში მორწმუნეთა ხსენება“ [6, გვ. 453].
წმიდა იოანე ოქროპირი: „როცა მთელი ხალხი და წმინდა ტაძარი დგას ზეცისკენ გაშლილი ხელებით და როცა საშინელი მსხვერპლი შესრულებულია: როგორ არ უნდა დავამშვიდოთ ღმერთი მათთვის (მკვდრებისთვის) ლოცვით? მაგრამ ეს მხოლოდ რწმენით დაღუპულებს ეხება“ [6, გვ. 455].
* * *