Zdziwiona w pierwszej chwili słowami Elżbiety, Najświętsza Dziewica pozostawała przez jakiś czas w milczącej kontemplacji; ale potem, zagłębiając się w znaczenie Jej pozdrowienia i słysząc w nim powtórzenie słów Anioła, który głosił Jej ewangelię, była przekonana, że wszystkie te działania i słowa miały miejsce za pozwoleniem Ducha Świętego i miały Ją uspokoić i uwielbić. Z tym przekonaniem serce Najświętszej Dziewicy wraz z radosnym uczuciem napełniło się ową wszechprzenikającą mocą niebiańską, która pozwala w jednej chwili ogarnąć spojrzeniem całą przeszłość i przyszłość, a po zrozumieniu wszystkich ich tajemnic określić wielkie znaczenie teraźniejszości! Wszystkie proroctwa wypowiedziane w różnym czasie i przez różne osoby stały się teraz dla Niej całkowicie jasne, a cała odległa przyszłość została przedstawiona ze wszystkimi szczegółami, tak jakby rozgrywała się teraz w Jej oczach. Uczucia są jednymi z najgłębszych; doznania, jedno bardziej radosne od drugiego, zrodziły się w Jej umyśle i sercu i przytłaczając je, zmusiły ją do przerwania milczenia, które kochała!
Ogromna chwała Matki Bożej, przy pokornej świadomości Jego niegodności; radość i czułość na myśl o wybawieniu Izraela i królowaniu sprawiedliwości Bożej na ziemi; a co najważniejsze, przekonanie, że Święta Tajemnica Wcielenia Syna Bożego w Niej, mimowolnie przez Nią, ale za sprawą samego Ducha Świętego, została objawiona Elżbiecie wraz z obrazem zbawienia ludzi, napełniła Serce Błogosławionej tak niewytłumaczalną rozkoszą, że jej nadmiar wylał się z Jej ust, zapieczętowanych skromnością, cudownymi słowami natchnionego proroctwa! Jest rzeczą oczywistą, że Bóg Słowo, które mieszkało w Niej jako owoc łona, przed swoim widzialnym pojawieniem się, objawiło się w Niej jako owoc Jej warg, a Jego łaska rozlała się na Jej wargach, jak mówi prorok (Ps. 44:3).
Posyłając Panu swoje słowa jak kadzidło, Najświętsza Dziewica wykrzyknęła: Wielbi dusza moja Pana i raduje się duch mój w Bogu, moim Zbawicielu, bo wejrzał na pokorę swojej służebnicy, bo odtąd będą Mi błogosławić przez całe moje narodzenie! Tymi słowami całą wielkość, w jaką przyodziała Ją św. Elżbieta, nazywając Ją błogosławioną między niewiastami i Matką Pana, przypisuje Jej jedynie Jemu, Wielkiemu i Dobroczynnemu; i uznając siebie jedynie za narzędzie objawienia swojej chwały, nie odważa się Go wywyższać inaczej, jak tylko duszą wywyższoną przez Niego, jak Dawid, który z wdzięcznością zawołał: Wywyższam Cię, bo mnie podniosłeś. A jednocześnie Jego duchowa radość; odczuwana przy nazywaniu Jej błogosławioną za wiarę w to, co zostało jej powiedziane od Pana, jest całkowicie zanurzona w przepełnionym łaskami źródle radości i zbawienia – w Bogu, Jej Zbawicielu. Ale nie w Bogu, który niegdyś objawił się drżącym ludziom w grzmotach i błyskawicach, ale w Bogu Zbawicielu, wcielonym w Niej, dla krzyża i cierpienia, dla zbawienia świata!
Odrzucając wszystkie swoje osobiste zasługi i zasługi, uroczyście wyznaje, że Wszechmogący, całkowicie niezasłużony z Jej strony, patrzył jedynie na pokorę Swojej Służebnicy, czyli na ubóstwo i upokorzenie, w jakim się dotychczas znajdowała, nie dopuszczając do siebie myśli, że to właśnie tę otchłań pokory wezwała otchłań łaski, zgodnie ze słowami Proroka: Otchłań wzywa otchłań (Ps. 41:8).
Wyznawszy moc Bożą i Swoje upokorzenie, Najświętsza Dziewica, jakby natchniona duchem świętej dalekowzroczności, proroczym okiem patrzy na wszystkie czasy - aż do końca świata i widzi w nich siebie jako przedmiot czci wierzących! Ona w pokorze wobec wielkości tajemnicy swojej służby, jakby zdumiona, woła: Odtąd wszystkie pokolenia będą Mi błogosławić. I rozpoznając w prawdzie wcielenia wszechmoc Boga, który raczył Ją stać się ożywioną Ikoną Bóstwa, a przez to umiłowaną Córką Boga Ojca, wybraną Matką Boga Syna, a pod tajemniczym natchnieniem – niezamężną Oblubienicą Ducha Świętego! – Dodaje z tą samą pokorą: Wielkie rzeczy bowiem uczynił mi Wszechmogący, a Święte jest Jego Imię.
Zdając sobie sprawę, że przez Nią, jako naczynie miłosierdzia Bożego, Jego miłosierdzie zostanie wylane na wszystkich, którzy w Niego uwierzą, i jakby powtarzając, że w Niej Bóg wejrzał jedynie na pokorę, która jednak nie wystarczyła, aby przyciągnąć tak wielkie miłosierdzie, ale że miłosierdzie to, zgodnie z prawem miłosierdzia Ojca Niebieskiego, rozlewa się na synów narodu żydowskiego, przez wzgląd na ich sprawiedliwych ojców i przodków, którzy na to zasłużyli. Zasługą jest to, że Jej pokora nie pozostały bezowocne, ale miały moc skierowania na Niego i na cały rodzaj ludzki spojrzenia miłosierdzia Bożego – głosi, że: Jego miłosierdzie przez wszystkie pokolenia tych, którzy się Go boją.
Dotykając znaczenia tego miłosierdzia, Najświętsza Dziewica, posługując się natchnioną znajomością starożytnych pism i proroczą wiedzą o przyszłości, ukazuje przyszłe losy Kościoła Chrystusowego, przedstawiając go w walce z wrogami chrześcijaństwa i potwierdzając to starożytnymi, historycznymi przykładami, woła z natchnieniem: Stwórz moc swoim ramieniem; marnujcie ich dumne serca myślami; zdetronizuj możnych i wywyższ pokornych. Nasycaj łaknących dobrami, a bogaci pozbądź się marności.
W tych słowach zawarte są wszystkie proroctwa i wszystko, co kryje się pod ich przykrywką, co dotyczy przyszłości; – zostaje oświetlony wyraźnie, jakby we współczesnej wersji: silny mięsień Pana – jest niszczycielem piekielnych planów wrogów Jego Świętego Kościoła, kierując przeciwko sobie własną broń i tworząc z ich machinacji środki dla swoich mądrych i zbawiennych celów, ten mięsień – uderza szatana w samo serce – Życiodajnym Krzyżem, w którym wrogowie chrześcijaństwa myśleli ujrzeć swoje zwycięskie trofeum i którego mocą po wniebowstąpieniu Bożego Ciała do Niego swoje własne, On według własnej przepowiedni: zostanę wywyższony nad ziemię, wszystko do siebie przyciągnę (Jana 12:32) – Pociągnął wszystkich wierzących i obalił świat pogański wrogi chrześcijaństwu! Słynące ze swojej siły potęgi starożytnego świata: Babilon, Persja, pogańska Grecja i Rzym – jako jedno ciało polityczne, jak proroczy bożek złożony z różnych metali (Dan. 2:34-35), upadły i rozsypały się w proch od siły uderzenia tego mięśnia – kamienia nie uczynionego rękami, Kamieniem jest Chrystus (1 Kor. 10:11)!
Tymczasem w nowym Kościele chrześcijańskim pokorni wierzący zostają wyniesieni na wyżyny chwały, jako że dzieci Boże i łaknące sprawiedliwości w nim zostają napełnione wszelkimi duchowymi błogosławieństwami! Podobnie, kiedy Izrael odczuwał głód na pustyni, czy nie spełnił On wszystkich dobrych rzeczy? tymczasem, jak pozostawił tych, którzy dotychczas nie byli bogaci w Bogu – Chaldejczyków – z niczym? A potem, gdy lud Boży, okazując się niegodny danej mu szczęśliwej pozycji, został ukarany ciężką niewolą - i przechodząc od władzy jednego zdobywcy do drugiego, już zwątpił w pomoc Bożą; gdy wydawało mu się, że Pan już opuścił swój lud, czy nie okazało się nagle, że wyznaczywszy granicę kary, teraz ponownie przyjął ją na łono swojej ojcowskiej miłości i wypełnił obietnice dane Świętym Praojcom i Abrahamowi w ich późniejszych potomkach. I czy ten lud postrzegał go tak, jak nigdy dotąd, nawet w jego najszczęśliwszym czasie, to znaczy wchodząc z nim w najściślejszą łączność, poprzez postrzeganie Jego ciała i krwi z nasienia tego samego Abrahama (Hbr 2,14-17)?
Dotknąwszy tej strony miłosierdzia Bożego, zachwyt Najświętszego Serca Matki Bożej przemienia się w patriotyczną czułość wobec Jej ludu, który ponad wszystkie inne narody zostaje obdarzony nieocenionym darem cielesnego widzenia Mesjasza i który za swoje grzechy nie tylko nie jest odrzucony przez Boga, ale ze względu na zasługi swoich przodków zostaje przez Niego przyjęty jako umiłowany, choć utracony syn. I dlatego Błogosławiona kończy swą pieśń słowami: Izrael, Jego sługa, będzie wspominał na wieki swoje miłosierdzie, tak jak mówił do naszych ojców, Abrahama i jego potomstwa.
Ta wzniosła i natchniona przez Boga pieśń, niczym drogocenna perła uczuć wiary i pokory Błogosławionego, jest strzeżona przez Kościół Święty i dodając ją z anielską chwałą Zawsze Dziewicy, Najuczciwszego Cherubina i Najchwalebniejszego, bez porównania, Serafina, powtarza w Jej chwale podczas każdego porannego czuwania.
Wielka Doksologia
Tekst słowiański
Tłumaczenie rosyjskie