Nuk ka tinguj në gjuhën sllave kishtare që nuk ekzistojnë në gjuhën ruse.
Në thelb, zbatohet rregulli i përgjithshëm: lexohet ashtu siç është shkruar. "Çfarë", jo "çfarë", "mbi të", jo "në fushë", e kështu me radhë. Kur lexoni sllavishten e kishës, do t'ju duhet të luftoni vazhdimisht me zakonet tuaja të shqiptimit. Mos harroni se edhe nëse lexoni "për veten tuaj", funksionon i ashtuquajturi fjalim i brendshëm, në të cilin përforcohen shqiptimet e sakta dhe të pasakta. Në veçanti, kjo është edhe arsyeja pse fillestarëve nuk u rekomandohet të lexojnë lutjet "për veten e tyre", por inkurajohen të lexojnë gjithçka me zë të lartë, ngadalë, me vëmendje për çdo fjalë.
Jo "e"! Ne jemi mësuar aq shumë me ta, saqë ndonjëherë rrëshqasin edhe në leximet e lexuesve mjaft me përvojë të kishës. Kujdesuni për veten: "i imi", "i juaji", jo "i imi", "i juaji"; "thirrje", jo "thirrje", "lot", jo "lot", "i vdekur", jo "i vdekur" e kështu me radhë.