Δεν υπάρχουν ήχοι στην εκκλησιαστική σλαβική γλώσσα που να μην υπάρχουν στη ρωσική γλώσσα.
Βασικά, ισχύει ο γενικός κανόνας: διαβάζεται όπως είναι γραμμένο. «Τι», όχι «τι», «επάνω του», όχι «στο γήπεδο» και ούτω καθεξής. Όταν διαβάζετε εκκλησιαστικά σλαβικά, θα πρέπει να παλεύετε συνεχώς με τις δικές σας συνήθειες προφοράς. Μην ξεχνάτε ότι ακόμα κι αν διαβάζετε «στον εαυτό σας», λειτουργεί η λεγόμενη εσωτερική ομιλία, στην οποία ενισχύονται τόσο οι σωστές όσο και οι λανθασμένες προφορές. Ειδικότερα, αυτός είναι επίσης ο λόγος που στους αρχάριους δεν συνιστάται να διαβάζουν προσευχές «στον εαυτό τους», αλλά ενθαρρύνονται να διαβάζουν τα πάντα δυνατά, αργά, με προσοχή σε κάθε λέξη.
Όχι «ε»! Τους έχουμε συνηθίσει τόσο πολύ που μερικές φορές ξεφεύγουν ακόμη και στις αναγνώσεις αρκετά έμπειρων αναγνωστών της εκκλησίας. Πρόσεχε τον εαυτό σου: «δικός μου», «δικός σου», όχι «δικός μου», «δικός σου». «καλεί», όχι «καλεί», «δάκρυα», όχι «δάκρυα», «νεκρός», όχι «νεκρός» και ούτω καθεξής.