1. მე მწამს ერთი ღმერთი, მამა, ყოვლისშემძლე, ცისა და მიწის შემოქმედი, ყველასთვის ხილული და უხილავი.
2. და ერთ უფალში იესო ქრისტეში, მხოლოდშობილი ძე ღვთისა, რომელიც იშვა მამისაგან ყველა საუკუნემდე: ნათელი სინათლისგან, ჭეშმარიტი ღმერთი ჭეშმარიტი ღმერთისაგან, შობილი, შეუქმნელი, თანაარსებული მამასთან, რომელსაც ყველაფერი ეკუთვნოდა.
3. ჩვენი გულისთვის ადამიანი და ჩვენი ხსნა ჩამოვიდა ზეციდან და განსხეულდა სულიწმიდისა და ღვთისმშობლისგან და გახდა ადამიანი.
4. იგი ჯვარს აცვეს ჩვენთვის პონტიუს პილატეს ქვეშ, იტანჯა და დაკრძალეს.
5. და აღდგა მესამე დღეს, წმინდა წერილების მიხედვით.
6. და ამაღლდა ზეცად და დაჯდა მამის მარჯვნივ.
7. და კვლავ მოვა დიდებით, რათა განიკითხოს ცოცხლები და მკვდრები, მის სამეფოს დასასრული არ ექნება.
8. და სულიწმიდით თაყვანს სცემენ და განადიდებენ უფალს, მაცოცხლებელს, მამისაგან გამომავალს, რომელიც არის მამასთან და ძესთან, რომელიც ლაპარაკობდა წინასწარმეტყველებზე.
9. ერთ წმიდა, კათოლიკე და სამოციქულო ეკლესიაში.
10. ვაღიარებ ერთ ნათლობას ცოდვათა მისატევებლად.
11. იმედი მაქვს მკვდრეთით აღდგომისა,
12. და მომავალი საუკუნის ცხოვრება. ამინ.
როგორი უნდა იყოს ჩვენი იმედი, გადმოცემულია უფლის ლოცვაში („მამაო ჩვენო…“, იხ. ზემოთ) და ნეტარებაში (იხ. ქვემოთ: „წირვა“).
რისგან უნდა შედგებოდეს სიყვარული, ასახულია დეკალოგში, ანუ ღვთის ათ მცნებაში.
ერთი იურისტის კითხვაზე, რა არის კანონის ყველაზე დიდი მცნება, იესო ქრისტემ უპასუხა: „გიყვარდეს უფალი ღმერთი შენი მთელი გულით, მთელი სულით და მთელი გონებით, მეორეც ამის მსგავსია: გიყვარდეს მოყვასი შენი, როგორც საკუთარი თავი. ამ ორ მცნებაზეა დაკიდებული მთელი კანონი და წინასწარმეტყველები“ (მათე 22:36-40). ასე რომ, სიყვარულის მცნება გვიბრძანებს, გვიყვარდეს ღმერთი მთელი გულით, მთელი სულით, მთელი გონებით და გვიყვარდეს მოყვასი, როგორც საკუთარი თავი.
წმიდა მოციქული პავლე, სამ მთავარ სათნოებაზე - რწმენაზე, იმედსა და სიყვარულზე საუბრობს, დასძენს: „მაგრამ სიყვარული ამათგან უდიდესია“. რატომ გაზარდა წმიდა მოციქულმა ეს? იმისათვის, რომ ქრისტიანმა იცოდეს, რომ ახალი აღთქმის მცნება სიყვარულის, განსაკუთრებით მოყვასის სიყვარულის შესახებ, ბევრად აღემატება იმავე მცნებას ძველ აღთქმაში, როგორც ძველი აღთქმის მწიგნობრებმა ესმით ეს მცნება; ღვთის მცნებას „გიყვარდეს მოყვასი შენი“, მათ, ანუ ძველი აღთქმის მწიგნობრებმა დაამატეს თავიანთი დამატება: „და შეიძულე შენი მტერი“. ჩვენმა უფალმა იესო ქრისტემ პირიქით ასწავლა: „გსმენიათ“, ეუბნება ის მოწაფეებს და ხალხს, „რაც ეთქვა (ძველებს): გიყვარდეთ მოყვასი და გძულდეთ მტერი, მე კი გეუბნებით: გიყვარდეთ თქვენი მტრები, აკურთხეთ ისინი, ვინც გმობენ, სიკეთე გაუკეთეთ თქვენს მოძულეებს და ილოცეთ მათთვის, ვინც გიყენებთ და გდევნით“ (მათე 44:45. მოციქულებთან უკანასკნელ გამოსამშვიდობებელ საუბარში იესო ქრისტემ თქვა: „არავის აქვს იმაზე დიდი სიყვარული, რომ ვინმემ დადოს თავისი სული თავისი მეგობრებისთვის“ (იოანე 15:13).