Modlitwy należy odmawiać w domu, w samotności, jak nakazał Zbawiciel, mówiąc: Kiedy się modlisz, wejdź do swojego pokoju i zamykając za sobą drzwi, módl się do swojego Ojca. Co jest tajemnicą; a Ojciec wasz, który widzi w ukryciu, odda wam jawnie (Mt 6,6) oraz w cerkwi Bożej, w zgromadzeniu wierzących, zgodnie ze słowami tej samej nauki: Bo gdzie dwóch lub trzech gromadzi się w imię moje, tam jestem pośród nich! (Mat. 18:20). Godziny codziennych modlitw w domu są następujące:
Poranek, czyli po przebudzeniu ze snu, jako czas świadomego i potrzebnego dziękczynienia Panu za ocalenie modlącego się w nocy i wzbudzenie go na nowo do życia i działania.
Na początku każdego zadania, jako pełne czci wezwanie łaskawej pomocy Wszechbudującego Ducha Świętego, dla lepszego napomnienia i powodzenia.
Na koniec każdego zadania należy się wdzięczność za przesłanie tej pomocy.
Przed spożyciem pokarmu jako prośba o błogosławieństwo i łaski, aby pożywienie udzielone przez miłosierdzie Boże przyniosło siłę i siłę potrzebną organizmowi.
Po spożyciu posiłku, jako szczerą wdzięczność za zaspokojenie ziemskich potrzeb ciała, z gorącym pragnieniem niebiańskich błogosławieństw dla duszy i
Wieczorem i przed pójściem spać, jako wdzięczne uwielbienie dobroci Boga za przedłużenie życia modlącego się w minionym dniu i prośba, za pomocą modlitw i wstawiennictwa Najświętszego Theotokos, Anioła Stróża i wszystkich Świętych, o miłosierdzie dla niego w nocy od zesłania snu śmierci.
Czas modlitw kościelnych przypada na ustalone godziny nabożeństw, głównie w święta i podczas postu.
Modlitwy lub święte pieśni używane przez modlących się (lub w ich imieniu przez duchowieństwo) podczas nabożeństw kościelnych są następujące:
Troparion – gdzie krótko i wyraźnie wyrażona jest istota lub działanie celebrowanego wydarzenia, a także czyny Świętego wysławianego przez Kościół.
Kontakion, w którym krótko zostaje przekazana tylko jedna główna idea, czyli religijne znaczenie święta.
Ikos, gdzie ta główna idea jest przedstawiona bardziej szczegółowo.
Wielkość - gdzie bohater obchodzonego święta jest uwielbiony w hymnie uwielbienia lub wdzięczności.
Sedalen – pieśni śpiewane po 3. pieśni Kanonu i po każdej kathismie. Nazwę tę otrzymali od faktu, że w starożytnym Kościele pozwolono im siedzieć.
Stichera na wierszu (czyli z wierszami) stanowią esencję wybranych, kwiecistych i entuzjazmu, pochwał dla triumfującego święta (lub Świętego); a towarzyszące mu wersety to krótkie i bardziej uderzające fragmenty psalmów. Te i inne śpiewane podczas Nieszporów po psalmie: Panie! Wołam do Ciebie, wysłuchaj mnie, a kończy się hymnami Bogurodzicy.
Prokeimenon (przetłumaczony z greckiego oznacza „obecny” to werset właściwy dla święta, wybrany z psalmów, umieszczony na czele innych hymnów, czyli czytań tego dnia: przysłów, apostoła i Ewangelii. Odpowiadający swą treścią temu, co poprzedza, musi wyrażać z nim wspólną myśl.
Oprawy stanowią istotę śpiewów, podczas których zwykle oświetla się cerkiew (czyli w głównych miejscach zapalają się świece i lampy), zgodnie z treścią zawartych w nich próśb o zesłanie na modlących się światła łask duchowych.
Kanon to zbiór pieśni sakralnych lub pieśni pochwalnych (skomponowanych według specjalnych zasad) przedstawiających chwałę Bożą lub czyny świętych. Składa się z trzech części oddzielonych od siebie małymi litaniami i zawiera 9 działów ku czci stopni anielskich.
Irmos jest pieśnią początkową każdego z wymienionych 9 oddziałów, zawierającą kilka krótkich pieśni, które są ze sobą powiązane i skomponowane są na wzór pieśni początkowej.
Pochwały stanowią istotę psalmów (148, 149 i 150), wypowiadanych podczas porannego nabożeństwa, po odśpiewaniu kanonu, w którym często powtarza się słowo „Pochwała”.
Kathisma jest częścią psalmów, które spośród 150 są podzielone do użytku kościelnego na 20 części, z których każda nazywa się Kathisma. W tłumaczeniu z języka greckiego słowo to oznacza siedzenie i zostało przypisane do tych modlitw, gdyż podczas nich w starożytnym Kościele wolno było siedzieć.
Przysłowia to czytania, których treść jest zapożyczona ze starożytnych ksiąg historycznych, przypowieści i proroctw, które mówią o pojawieniu się Zbawiciela na ziemi.
Antyfony to wybrane wersety śpiewane podczas jutrzni przed czytaniem Ewangelii, aby przygotować ducha obecnych na godne jej słuchanie.
Sześć Psalmów – 6 wybranych psalmów Dawida, przedstawiających szczególną opiekę Boga nad ludem Izraela podczas jego wędrówki po pustyni, czytanych podczas Jutrzni.
Litia to krótka modlitwa ludu o jego pomyślność i zbawienie każdej duszy chrześcijańskiej.
Litania to modlitwa ogólna, słuchana publicznie i w imieniu wszystkich obecnych, odmawiana przez diakona lub, w przypadku jego nieobecności, przez kapłana. Gromadzą i krótko opisują wszystko, o co należy się modlić. Dzielą się na cztery rodzaje:
Wielka Litania, która zawiera wiele różnych próśb (jest ich 11) i jest najstarsza;
Mały lub w skrócie Wielki;
Stłumiony, czyli szczególnie pilny, w którym wszystkie modlitwy są wypowiadane z większą intensywnością, a w końcu
Sala petycji, w której lud lub reprezentowane przez niego duchowieństwo potwierdza każdą modlitwę słowami: „Panie, daj!”
Słowo litania w tłumaczeniu z języka greckiego oznacza: przeciągniętą, czyli pilną modlitwę lub ofiarę.