Kujto, o Zot, patriarkët më të shenjtë, mitropolitë të shquar, kryepeshkopë dhe peshkopë ortodoksë që u larguan nga kjo jetë, që të shërbyen në priftëri dhe në shëmbëlltyrën e kishës dhe në gradën monastike dhe pusho në fshatrat e tua të përjetshme me shenjtorët. (Përkuluni)
Kujto, Zot, shpirtrat e shërbëtorëve të Tu të vdekur, të prindërve të mi (emrat e tyre) dhe të gjithë të afërmit në mish; dhe fali të gjitha mëkatet e tyre, të vullnetshme dhe të pavullnetshme, duke u dhënë atyre Mbretërinë dhe bashkimin e të mirave të Tua të përjetshme dhe kënaqësinë e jetës Tënde të pafund dhe të bekuar. (Përkuluni)
Mirë - mirë.
Kujto, o Zot, dhe të gjithë me shpresën e ringjalljes dhe të jetës së përjetshme, ata që kanë fjetur, baballarët, vëllezërit dhe motrat tona, dhe ata që shtrihen këtu e kudo, të krishterët ortodoksë dhe me shenjtorët e Tu, ku ndriçon drita e fytyrës sate, banoni dhe kini mëshirë për ne, sepse Ai është i Mirë dhe Dashuri i Njerëzimit. Amen. (Përkuluni)
Ku ai viziton - ku shkëlqen (për të vizituar - për të vizituar, për të vizituar).
Jepu, Zot, faljen e mëkateve të gjithë atyre që më parë u larguan me besimin dhe shpresën e ringjalljes, etërve, vëllezërve dhe motrave tona, dhe krijo për ta kujtimin e përjetshëm. (Tri herë)
+ Krijo për ta një kujtim të përjetshëm. Gjatë dekadave të përdorimit në një shoqëri pa perëndi, fjalët kujtim i përjetshëm janë bërë krejtësisht të pakuptimta për shumë njerëz: kujtesa e përjetshme supozohej disi të ishte jashtë përjetësisë, jashtë Zotit (me sa duket, në një seri brezash: fëmijë, nipër e mbesa...). Në dimensionin tokësor, i mençuri nuk do të mbahet mend përgjithmonë, ashtu si budallai; në ditët në vijim gjithçka do të harrohet dhe mjerisht! Njeriu i mençur vdes njëlloj me budallain (Ekl. 2:16). Vetëm Hyjnia e përjetshme mund të kujtojë përgjithmonë. Përkujtimin tonë të gjithë botës e nisim me një kërkesë: Kujto, Zot... - dhe, së fundi, i kërkojmë Atij të kujtojë përjetë, të kujtojë vazhdimisht ata që kanë kaluar nga jeta e përkohshme në jetën e përjetshme. Psalmi flet për këtë kujtim të Perëndisë: i drejti do të jetë një kujtim i përjetshëm (Ps. 112:6). Duke u lutur: Kujto, Zot... - le të kujtojmë edhe fjalët e hajdutit të matur: Më kujto, Zot, kur të vish në Mbretërinë Tënde! dhe përgjigja e Jezusit: Me të vërtetë po ju them, sot do të jeni me mua në Parajsë (Luka 23:42-43). Nëse Zoti të mban në kujtesë, ti ekziston (kjo mund të krahasohet me fjalët e famshme të Dekartit: "Unë mendoj, prandaj ekzistoj").