Sakramenti i kungimit të shenjtë u vendos nga vetë Zoti ynë Jezu Krisht të enjten e Madhe, në Darkën e Fundit, një ditë para vdekjes së Tij.
Pasi theu bukën, ua dha dishepujve të vet, duke thënë: "Merrni, hani; ky është trupi im që u thye për ju; bëni këtë në përkujtimin tim". Pastaj Krishti mori një filxhan verë të kuqe dhe, duke lavdëruar Perëndinë, ua dha dishepujve, duke thënë: "Pini prej saj, të gjithë, sepse ky është gjaku im i Besëlidhjes së Re, që derdhet për shumë për faljen e mëkateve; bëni këtë sa herë që pini, në përkujtimin tim". (Mat. 26:26-28; Marku 14:22-24; Lluka 22:17,19-20; 1 Kor. 11:23-25).
Pasi i komunikoi Apostujt me trup dhe gjak, Zoti i urdhëroi ata që, duke ndjekur shembullin e Tij, ta kryenin këtë veprim të shenjtë, në kujtimin e Tij, deri në fund të shekujve, me shpresën se ata, duke marrë nga trupi dhe gjaku i Tij më i shenjtë, do të ishin të denjë të ishin pjesëmarrës të mbretërisë së Tij qiellore, sipas premtimeve të Tij të pandryshueshme, në trupin tim të pandryshueshëm, "Ai që pi në trupin tim të pandryshueshëm". (Gjoni 6:56).
Apostujt, duke përmbushur shenjtërisht urdhrin e Mësuesit dhe Zotit të tyre, kaluan kohën në takimet e tyre në lutje, duke kënduar këngë të shenjta dhe duke thyer bukë - në kujtim të Jezu Krishtit, domethënë kryenin liturgjinë.
Edhe në kohën e Apostujve, tek të krishterët u vendos dhe u ruajt një rit (urdhri) lutjesh dhe ritesh liturgjike. Në shekullin e IV (pas Lindjes së Krishtit), shërbesa e liturgjisë u regjistrua nga Shën Vasili i Madh, Kryepeshkopi i Cezaresë në Kapadoki, siç kryhej në kohën e tij. Këtë liturgji e shkurtoi më tej Shën Gjon Gojarti, Kryepeshkop i Kostandinopojës. Kështu u formuan dy urdhra liturgjish: Shën Gjon Gojarti dhe Shën Vasili i Madh, pothuajse krejtësisht të ngjashëm me njëri-tjetrin.