წმიდა ზიარების საიდუმლო დაარსდა თვით ჩვენმა უფალმა იესო ქრისტემ დიდ ხუთშაბათს, ბოლო ვახშამზე, მისი სიკვდილის წინა დღეს.
გატეხა პური, მისცა თავის მოწაფეებს და უთხრა: „აიღეთ, ჭამეთ, ეს არის ჩემი სხეული, რომელიც თქვენთვის დამტვრეულია, გააკეთეთ ეს ჩემი გასახსენებლად“. შემდეგ ქრისტემ აიღო ჭიქა წითელი ღვინო და ღმერთს დიდება მისცა მოწაფეებს და უთხრა: „დალიეთ მისგან ყველანი, რადგან ეს არის ახალი აღთქმის ჩემი სისხლი, რომელიც დაიღვრება ბევრისთვის ცოდვების მისატევებლად. გააკეთეთ ეს იმდენჯერ, რამდენჯერაც დალევთ, ჩემს გასახსენებლად“. (მათ. 26:26-28; მარკოზი 14:22-24; ლუკა 22:17,19-20; 1 კორ. 11:23-25).
მოციქულებს სხეულთან და სისხლთან რომ ეზიარებოდა, უფალმა უბრძანა მათ, რომ მისი მაგალითის მიბაძვით, აღესრულებინათ ეს წმიდა საქციელი მის ხსოვნაში, საუკუნეების ბოლომდე, იმ იმედით, რომ ისინი, მისი უწმინდესი სხეულისა და სისხლის ზიარებით, ღირსნი იქნებიან მისი ზეციური სასუფევლის თანაზიარი, მისი უცვლელი დაპირებისამებრ, ვინც ჩემს სისხლს სვამს. (იოანე 6:56).
მოციქულები, წმიდად ასრულებდნენ თავიანთი მოძღვრისა და უფლის მცნებას, თავიანთ შეხვედრებზე დროს ატარებდნენ ლოცვებში, მღეროდნენ წმინდა სიმღერებს და ატეხავდნენ პურს - იესო ქრისტეს ხსოვნას, ანუ ასრულებდნენ ლიტურგიას.
ჯერ კიდევ მოციქულთა დროს ქრისტიანებში დამკვიდრდა და შენარჩუნდა ლოცვისა და ლიტურგიკული წეს-ჩვეულებები. IV საუკუნეში (ქრისტეს შობის შემდეგ) ღვთისმსახურება ჩაიწერა კაპადოკიის კესარიის მთავარეპისკოპოსის წმინდა ბასილი დიდმა, როგორც თავის დროზე აღასრულა. ეს ლიტურგია კიდევ უფრო შეამოკლეს კონსტანტინოპოლის მთავარეპისკოპოსმა წმიდა იოანე ოქროპირმა. ასე ჩამოყალიბდა ლიტურგიის ორი ორდენი: წმინდა იოანე ოქროპირი და წმინდა ბასილი დიდი, თითქმის ერთმანეთის მსგავსი.