Толкувања на Псалм 34:
Псалм до Давид.
Судиј, Господи, оние што ме навредуваат, победи ги оние што се борат против мене. Земете го оружјето и штитот и кренете ми на помош. Одземете го мечот и затворете ги оние што ме прогонуваат. Зборовите на мојата душа: Јас сум твојот спас. Нека се засрамат и засрамат оние што ја бараат мојата душа, нека се вратат назад и нека се засрамат оние што мислат лошо за мене. Нека бидат како прав пред ветрот, а Ангелот Господов да ги навредува. Нека им биде мрачен и лази патот, а Ангелот Господов ги гони, зашто напразно го криев уништувањето на мојата мрежа, напразно ја прекорувам душата своја. Нека му дојде мрежа што не ја знае и нека го прегрне скриената стапица и нека падне во мрежата. Мојата душа ќе се радува во Господа, ќе се радува на Неговото спасение. Сите мои коски викаат: Господи, Господи, кој е како Тебе? Избави го сиромавиот од рацете на оние што го јакнат, а сиромавиот и бедниот од оние што го ограбуваат. Откако станав сведок на неправедноста, иако не знаев, ме испрашував. Злобниот го наградив со добра количка, а очајот на мојата душа. Но, кога почувствував ладно, облеков вреќиште и ја смирив душата со пост, а молитвата ми се врати во пазувите. Како што му угодуваме на ближниот, како наш брат, ние се понизуваме како плачеме и оплакуваме. И таа се радуваше на мене и се собра: ги собра своите рани против мене и не знаеше, беше поделена и не беше допрена. Искушувај ме, имитирај ме со имитација, стискај заби врз мене. Господи, кога ќе видиш? Заштити ја мојата душа од нивното зло, од лавот на мојот единороден. Ќе Те исповедам во црквата меѓу многумина, меѓу тешките луѓе ќе Те пофалам. Нека не ми се радуваат оние што неправедно се душманат со мене, оние што ме мразат и оние што ме презираат. Зашто имам мирољубиви зборови и мисли на ласкање против гневот. Ми ја прошири устата, реши: добро, добро, гледаш со нашите очи. Си го видел Господи, но не молчи. Господи, не ме оставај. Стани, Господи, и донесе го мојот суд, Боже мој и Господи мој, на мојата земја. Суди, Господи, според Твојата правда, Господи Боже мој, и нека не се радуваат на мене. Нека не плачат во нивните срца: добрина, добрина на нашите души; нека не плачат: со голтањето на него. Нека се засрамат и засрамат оние што се радуваат на моето зло, а оние што зборуваат против мене нека бидат облечени во срам и срам. Нека се радуваат и радуваат оние што ја посакуваат мојата праведност и нека речат: „Прославен е Господ, Кој сака мир за Својот слуга! И мојот јазик ќе ја учи Твојата праведност, Твојата пофалба цел ден.
Сꙋдѝ, гдⷭ҇и, ѡ҆би́дѧщыѧ мѧ̀, поборѝ борю́щыѧ мѧ̀. Прїимѝ ѻ҆рꙋ́жїе и҆ щи́тъ и҆ воста́ни въ по́мощь мою̀: и҆зсꙋ́ни ме́чь и҆ заключѝ сопроти́въ гонѧ́щихъ мѧ̀: рцы̀ дꙋшѝ мое́й: спⷭ҇нїе твоѐ є҆́смь а҆́зъ. Да постыдѧ́тсѧ и҆ посра́мѧтсѧ и҆́щꙋщїи дꙋ́шꙋ мою̀, да возвратѧ́тсѧ вспѧ́ть и҆ постыдѧ́тсѧ мы́слѧщїи мѝ ѕла̑ѧ. Да бꙋ́дꙋтъ ꙗ҆́кѡ пра́хъ пред̾ лице́мъ вѣ́тра, и҆ а҆́гг҃лъ гдⷭ҇ень ѡ҆скорблѧ́ѧ и҆̀хъ: да бꙋ́детъ пꙋ́ть и҆́хъ тьма̀ и҆ по́лзокъ, и҆ а҆́гг҃лъ гдⷭ҇ень погонѧ́ѧй и҆̀хъ: ꙗ҆́кѡ тꙋ́не скры́ша мѝ па́гꙋбꙋ сѣ́ти своеѧ̀, всꙋ́е поноси́ша дꙋшѝ мое́й. Да прїи́детъ є҆мꙋ̀ сѣ́ть, ю҆́же не вѣ́сть, и҆ лови́тва, ю҆́же скры̀, да ѡ҆бы́метъ и҆̀, и҆ въ сѣ́ть да впаде́тъ въ ню̀. Дꙋша́ же моѧ̀ возра́дꙋетсѧ ѡ҆ гдⷭ҇ѣ, возвесели́тсѧ ѡ҆ спⷭ҇нїи є҆гѡ̀. Всѧ̑ кѡ́сти моѧ̑ рекꙋ́тъ: гдⷭ҇и, гдⷭ҇и, кто̀ подо́бенъ тебѣ̀; и҆збавлѧ́ѧй ни́ща и҆з̾ рꙋкѝ крѣ́пльшихъ є҆гѡ̀, и҆ ни́ща, и҆ ᲂу҆бо́га ѿ расхища́ющихъ є҆го̀. Воста́вше на мѧ̀ свидѣ́телє непра́веднїи, ꙗ҆̀же не вѣ́дѧхъ, вопроша́хꙋ мѧ̀. Возда́ша мѝ лꙋка̑ваѧ воз̾ бл҃га̑ѧ, и҆ безча́дїе дꙋшѝ мое́й. А҆́зъ же, внегда̀ ѻ҆нѝ стꙋжа́хꙋ мѝ, ѡ҆блача́хсѧ во вре́тище и҆ смирѧ́хъ посто́мъ дꙋ́шꙋ мою̀, и҆ моли́тва моѧ̀ въ нѣ́дро моѐ возврати́тсѧ. Ꙗ҆́кѡ бли́жнемꙋ, ꙗ҆́кѡ бра́тꙋ на́шемꙋ, та́кѡ ᲂу҆гожда́хъ: ꙗ҆́кѡ пла́чѧ и҆ сѣ́тꙋѧ, та́кѡ смирѧ́хсѧ. И҆ на мѧ̀ возвесели́шасѧ и҆ собра́шасѧ: собра́шасѧ на мѧ̀ ра̑ны, и҆ не позна́хъ: раздѣли́шасѧ, и҆ не ᲂу҆мили́шасѧ. И҆скꙋси́ша мѧ̀, подражни́ша мѧ̀ подражне́нїемъ, поскрежета́ша на мѧ̀ зꙋбы̀ свои́ми. Гдⷭ҇и, когда̀ ᲂу҆́зриши; ᲂу҆стро́й дꙋ́шꙋ мою̀ ѿ ѕлодѣ́йства и҆́хъ, ѿ лє́въ є҆диноро́днꙋю мою̀. И҆сповѣ́мсѧ тебѣ̀ въ цр҃кви мно́зѣ, въ лю́дехъ тѧ́жцѣхъ восхвалю́ тѧ. Да не возра́дꙋютсѧ ѡ҆ мнѣ̀ враждꙋ́ющїи мѝ непра́веднѡ, ненави́дѧщїи мѧ̀ тꙋ́не и҆ помиза́ющїи ѻ҆чи́ма: ꙗ҆́кѡ мнѣ̀ ᲂу҆́бѡ ми̑рнаѧ глаго́лахꙋ, и҆ на гнѣ́въ лє́сти помышлѧ́хꙋ. Разшири́ша на мѧ̀ ᲂу҆ста̀ своѧ̑, рѣ́ша: бла́гоже, бла́гоже, ви́дѣша ѻ҆́чи на́ши. Ви́дѣлъ є҆сѝ, гдⷭ҇и, да не премолчи́ши: гдⷭ҇и, не ѿстꙋпѝ ѿ менє̀. Воста́ни, гдⷭ҇и, и҆ вонмѝ сꙋдꙋ̀ моемꙋ̀, бж҃е мо́й и҆ гдⷭ҇и мо́й, на прю̀ мою̀. Сꙋди́ ми, гдⷭ҇и, по пра́вдѣ твое́й, гдⷭ҇и бж҃е мо́й, и҆ да не возра́дꙋютсѧ ѡ҆ мнѣ̀. Да не рекꙋ́тъ въ сердца́хъ свои́хъ: бла́гоже, бла́гоже дꙋшѝ на́шей: нижѐ да рекꙋ́тъ: пожро́хомъ є҆го̀. Да постыдѧ́тсѧ и҆ посра́мѧтсѧ вкꙋ́пѣ ра́дꙋющїисѧ ѕлѡ́мъ мои̑мъ: да ѡ҆блекꙋ́тсѧ въ стꙋ́дъ и҆ сра́мъ велерѣ́чꙋющїи на мѧ̀. Да возра́дꙋютсѧ и҆ возвеселѧ́тсѧ хотѧ́щїи пра́вды моеѧ̀: и҆ да рекꙋ́тъ вы́нꙋ, да возвели́читсѧ гдⷭ҇ь, хотѧ́щїи ми́ра рабꙋ̀ є҆гѡ̀. И҆ ѧ҆зы́къ мо́й поꙋчи́тсѧ пра́вдѣ твое́й, ве́сь де́нь хвалѣ̀ твое́й.
Суди, Господи, омразните ми, побори омразните ми. Приеми щит и меч и станувај во помош на мене: изсеки меч и заклучи противници кои ме гонат: речи на душата ми: спасението твоје е аз. Да се срамеат и да се посрамеат оние што трагаат за душата ми, да се вратат назад и да се срамеат оние што мислат злото за мене. Да бидат како прах пред лицето на ветерот, и како ангел на Господ, кој ги оскрбнува: да биде патот и нивен тъмен и полз, и како ангел на Господ, кој ги гони: како што скрија ми погубата со сетот си, сите го поносуваа душата ми. Да дојде на нив сет, кој не знаат, и лов, кој е скриен, да го обезбедат и да паднат во сет. Душата ми да се радува на Господ, да се весели за спасението негово. Сите мои сили да кажат: Господи, Господи, кој е сличен на тебе; кој го освободува бедниот од ръцете на силните, и бедниот, и бедниот од оние што го грабат. Стапаја на мене свидетели неправедни, кои не ги познавав, прашуваа ме. Дадоа ми лажни глаголи и безнадежност на душата ми. Аз пак, кога ги видов да ме гневат, облеков се со траур и смирувам душата ми со пост, и молитвата ми се враќа во утробата ми. Како на ближник, како на брат наш, така чекав: како што плачам и се сејам, така смирувам. И на мене се веселат и се собираат: собираат се на мене на гости, и не го познавам: делиат се, и не се смируваат. Искусуваа ме, подражуваа ми, скрежаа со зъбите си. Господи, кога ќе го видиш; изгради душата ми од злото на нив, од левите на мојата единствена. Исповедам ти во црквата многу, во народите тежки ќе те хвалам. Да не се радуваат враговите ми неправедни, ненавистниците ми кои не ме познаваат и се смеат со очи: како што ми беше мирно, го говореа, и на гнев лажа мислеа. Разширија на мене устата си, рекоа: благоже, благоже, видоа очите ни. Види, Господи, да не премолчиш: Господи, не одстапувај од мене. Станувај, Господи, и суди судот ми, Боже мој и Господи мој, за правдата ми. Суди ми, Господи, по правдата твоя, Господи Боже мој, и да не се радуваат за мене. Да не рекуваат во срцата си: благоже, благоже на нашата душа: да не рекуваат: погубивме го. Да се срамеат и да се посрамеат заедно оние што се радуваат на мојот злото: да се облекат во стид и срам оние што се гавријаат на мене. Да се радуваат и веселеа оние што сакаат мојата правда: и да рекуваат: винаги, да се велечае Господ, сакајќи слободата на неговиот роб. И јазикот ми да се учи на твојата правда, цел ден да го славим.