„A Anna modliła się i mówiła: Raduje się serce moje w Panu; mój róg jest wywyższony w moim Bogu; Moje usta są szeroko otwarte na moich wrogów, bo raduję się Twoim zbawieniem. [Moje serce jest ugruntowane w Panu, mój róg jest wywyższony w moim Bogu, moje usta są rozszerzone przeciwko moim wrogom, oni radują się Twoim zbawieniem.] Nie ma nikogo tak świętego jak Pan; bo nie ma innego oprócz Ciebie; i nie ma takiej twierdzy jak nasz Bóg. [Bo nie ma nic świętego jak Pan i nic nie jest sprawiedliwe jak nasz Bóg, i nic nie jest bardziej święte od Ciebie.] Nie mnóż wypowiedzi aroganckich; Nie pozwól, aby z twoich ust wychodziły bezczelne słowa; Albowiem Pan jest Bogiem wiedzy i na Nim ważone są uczynki. Łuk mocarzy jest złamany, ale słabi są przepasani siłą; dobrze odżywiona praca z chleba, a głodny odpoczynek; nawet niepłodna rodzi siedem razy, a kobieta wielodzietna mdleje. Pan zabija i ożywia, sprowadza do podziemi i podnosi; Pan czyni biednych i wzbogaca, poniża i wywyższa.
Podnosi ubogiego z prochu, podnosi ubogiego z gliny, siada ze możnymi i daje im tron chwały w dziedzictwo; [odmawiajcie modlitwę modlącemu się i błogosławcie lata sprawiedliwe.] Albowiem Pan ma fundamenty ziemi i na nich świat założył. Patrzy na stopy swoich świętych, a bezbożni znikają w ciemności; bo człowiek nie jest mocny siłą. Pan wytraci tych, którzy się z Nim sprzeczają; zagrzmi na nich z nieba. Pan jest święty. [Bo nie siłą człowiek jest mocny; Pan jest słaby i stwarza swego przeciwnika, Pan jest święty.] Niech się nie chlubi mędrzec swoją mądrością i niech mocarz nie chlubi się swoją siłą, a bogacz niech się nie chlubi swoim bogactwem, ale kto chce się chlubić, niech się chlubi tym, że rozumie i zna Pana. [Ale niech się tym chlubi, aby zrozumieć i poznać Pana, i aby czynił prawo i sprawiedliwość w środku ziemi; Pan wstąpił na niebo i zagrzmiał; Pan będzie sądził krańce ziemi i da siłę swojemu królowi i wywyższy róg swego pomazańca [i da siłę naszemu królowi i wywyższy róg swego Chrystusa]”. (1 Samuela 2:1-10)
Czwarta pieśń kanonu nawiązuje do proroczej pieśni-modlitwy proroka Habakuka, który żył na długo przed narodzinami Chrystusa. Kontemplując duchowo nadchodzącego Pana Jezusa Chrystusa, prorok powiedział: „Panie, usłyszałem Twoje słuchanie i przestraszyłem się... Bóg przyjdzie z południa, a Święty z gęstwiny górskiej; niebiosa okryły Jego cnotę, a ziemia jest pełna Jego chwały”.
Przedstawiamy pieśń proroka Habakuka w rosyjskim synodalnym tłumaczeniu Biblii.
Modlitwa proroka Habakuka o śpiewanie.
Bóg! Usłyszałem Twoją plotkę i przestraszyłem się. [Panie, słyszałem Twoje słyszenie i przestraszyłem się; Panie, zrozumiałem Twoje dzieła i byłem przerażony.] Panie! dokończ swoje dzieło w środku lat, w środku lat je ujawnij; W gniewie pamiętaj o miłosierdziu. [Kiedy latem podchodzicie bliżej, poznajecie się; kiedy nadejdzie czas, pokaż się; gdy dusza moja będzie kiedykolwiek zmartwiona gniewem, wspomnij na miłosierdzie Twoje.]
Bóg przychodzi z Temanu, a Święty przychodzi z góry Paran. [Bóg przyjdzie z południa, a Święty z zacienionych gór.] Jego wielkość okryła niebiosa, a ziemia napełniła się Jego chwałą. [Niebiosa zakryły Jego cnotę, a ziemia napełniła się Jego chwałą.] Jego blask jest jak światło słoneczne; z rąk Jego promieni i tu jest skrytka Jego mocy! Plaga idzie przed Jego obliczem, a wicher płonący podąża za Jego krokami. [Słowo pójdzie przed Jego oblicze i wyjdzie na pole u Jego stóp.] Stanął i potrząsnął ziemią; Spojrzał w górę i sprawił, że narody drżały; rozpadły się odwieczne góry, upadły pierwotne wzgórza; Jego drogi są wieczne. Widziałem smutne namioty Etiopii; zatrzęsły się namioty ziemi Madianitów. Czy zapłonął Twój gniew na rzeki, Panie? Czy to Twój gniew na rzekach, czy Twój gniew na morzu, że wsiadłeś na swoje konie i Twoje rydwany zbawienia? Naciągnąłeś swój łuk zgodnie z przysięgą daną pokoleniom. Przecinasz ziemię strumieniami.
Na Twój widok zadrżały góry, wezbrały wody; otchłań wydała swój głos, wzniosła ręce wysoko; słońce i księżyc zatrzymały się na swoich miejscach [słońce i księżyc wzeszły w liczbie stu] przed światłem Twoich lecących strzał, przed blaskiem Twoich błyszczących włóczni. W gniewie chodzicie po ziemi i w gniewie depczecie narody. Występujesz dla zbawienia Twojego ludu, dla zbawienia Twoich pomazańców. [Wyszedłeś, aby ocalić swój lud, aby ocalić swoich pomazańców.] Zmiażdżysz głowę niegodziwego domu, obnażając go od fundamentu aż po szczyt. Przebijasz włóczniami głowy jego przywódców, gdy rzucili się jak wichura, aby mnie pokonać, z radością, jakby zamierzali potajemnie pożreć biednego człowieka. Ty i Twoje konie utorowaliście drogę przez morze, przez otchłań wielkich wód. Usłyszałem i zadrżało moje wnętrze; na wieść o tym zadrżały moje wargi, ból przeniknął do kości i zadrżało miejsce pode mną; ale muszę zachować spokój w dzień nieszczęścia, gdy łupieżca nadejdzie przeciwko mojemu ludowi.
Chociaż drzewo figowe nie zakwitnie i nie będzie owocu na winorośli, i drzewo oliwne zwiędnie, a pole nie przyniesie pożywienia, choćby nie było owiec w zagrodzie i bydła w oborach, nawet wtedy będę się radował w Panu i radował się w Bogu mojego zbawienia. Pan Bóg jest moją siłą: uczyni moje nogi jak jelenie i poprowadzi mnie na wyżyny! (Hab. 3:1-19)
Piąty hymn kanonu powstał pod wpływem modlitwy proroka Izajasza, który przepowiadał przyjście Zbawiciela: „W nocy zbudził się duch mój do Ciebie, Boże, zanim światło Twojego przykazania zabłysło na ziemi…”; modlitwa kończy się uroczystą zapowiedzią powszechnego zmartwychwstania.
Duszą moją tęsknię za Tobą w nocy i duchem będę Cię szukać w sobie od wczesnego ranka, bo gdy Twoje sądy dokonują się na ziemi, wtedy mieszkańcy świata nauczą się sprawiedliwości. [Od tej nocy duch mój wzmocni się ku Tobie, Boże, bo światło Twoich przykazań jest na ziemi: wy, którzy mieszkacie na ziemi, nauczycie się sprawiedliwości.] Jeśli bezbożny dostąpi miłosierdzia, nie nauczy się sprawiedliwości; dopuści się zła w krainie sprawiedliwych i nie spojrzy na wielkość Pana. Bóg! Twoja ręka była podniesiona wysoko [Panie, wysokie jest Twoje ramię], ale oni tego nie widzieli; Zobaczą i zawstydzą się ci, którzy nienawidzą Twojego ludu; ogień pożre twoich wrogów.
Bóg! Dajesz nam pokój; bo Ty też załatwiasz nam wszystkie nasze sprawy. Panie Boże nasz! inni władcy oprócz Ciebie rządzili nami; ale tylko przez Ciebie wysławiamy Twoje imię. [Panie, nie znasz innej drogi; Wołamy Twoje imię]. Umarli nie będą żyć; refaim nie zmartwychwstaną [umarli nie widzą swoich brzuchów; wskrzeszą lekarzy], bo nawiedziliście ich, zniszczyliście i zniszczyliście wszelką pamięć o nich. Rozmnożyłeś naród, Panie, rozmnożyłeś naród, rozmnożyłeś się, rozszerzyłeś wszystkie granice ziemi. [Czyń im zło, Panie, czyń zło chwalebnym na ziemi.] Panie! w niedoli szukał Ciebie [w smutku wspominał o Tobie]; wylał ciche modlitwy, gdy spotkała go Twoja kara. Jak kobieta brzemienna na początku porodu cierpi i krzyczy z bólu, tak i my byliśmy przed Tobą, Panie. Były brzemienne, cierpiały i rodziły jak wiatr; zbawienie nie zostało sprowadzone na ziemię, a pozostali mieszkańcy wszechświata nie upadli. Wasi umarli ożyją, wasze trupy powstaną!
[Umarli powstaną ponownie i powstaną ci, którzy są w grobowcach...] Powstańcie i radujcie się, wy, którzy zostaliście strzeni w proch [a ci na ziemi będą się radować], bo rosa wasza jest rosą roślin, a ziemia wypędzi umarłych. (Izaj. 26:9-19)
Szósta pieśń kanonu wzorowana jest na modlitwie proroka Jonasza z brzucha wieloryba. W szóstej pieśni kanonu wyrażamy wdzięczność Panu za to, że nie wzgardził nami, pogrążonymi w grzechach, ale przyszedł, zbawił i uczynił nas godnymi uwielbienia swojej wielkości.
„I Jonasz modlił się do Pana, Boga swego, z brzucha wieloryba i mówił: