ეპისკოპოსის სამეფო კარიდან ამბიონზე ჩამოსვლისას ეკლესიაში ჩასვლისას და წმინდა ხატებზე განაცხადისას გამოსახულია ღვთის ძის ზეციური ტახტიდან დედამიწაზე დაშვება, რომელიც მოხდა მთავარანგელოზის სახარების დროს. - მისი ამბიონზე წმინდა სამოსით ჩაცმა აღნიშნავს ღვთის ძის განსახიერებას; და ყველა, ვინც მას ამ სამოსით ემსახურება, ასახავს ანგელოზებს, რომლებიც მსახურობდნენ ქრისტეს განსახიერების იდუმალ ხილვაში.
მღვდლები, რომლებიც მოდიან ამბოში კატეხუმენთა ლიტურგიის დაწყებამდე, იერარქიულად დგანან ეპისკოპოსის გვერდით, რათა ერთად იზეიმონ, წარმოადგენენ ანგელოზებს, რომლებიც ემსახურებოდნენ ქრისტეს უდაბნოში მისი ნათლობის შემდეგ, ისევე როგორც მის შემდგომ თანამშრომლებსა და მსახურებს, მის მიერ არჩეულ მოციქულებს მისი ცხოვრებისა და სწავლების მოწმეებად.
მცირე გასასვლელამდე ამბიონზე მყოფი ეპისკოპოსი მდუმარედ რჩება, ლიტურგიის თავდაპირველ აღსრულებას მღვდელს უტოვებს: ეს ასახავს წინამორბედის ქადაგების დროს და უფლისკენ გზის მომზადებას. ეპისკოპოსის ამბიონზე გაღებული სამეფო კარები არის სამოთხის კარიბჭე, რომელიც გაიხსნა ღვთის ძის დედამიწაზე მოსვლით, რაც მან თავად დაადასტურა და თქვა: ამიერიდან იხილავთ ზეცას გახსნილს და ღვთის ანგელოზებს, რომლებიც ამაღლდებიან და ჩამოდიან ადამიანის ძეზე (იოანე 1:51).
მცირე გასასვლელი სრულდება სრულიად განსხვავებულად, ვიდრე ჩვეულებრივი სერვისის დროს და სხვა მნიშვნელობა აქვს. მღვდლები და ყველა, ვინც მათ ემსახურება, სამსხვერპლო ამბიონს ტოვებს, წარმოადგენენ ანგელოზთა გამოჩენას სამოთხეში ქრისტეს ამაღლების დროს; ხოლო თვით ეპისკოპოსი მათთან ერთად, ამბიონიდან საკურთხეველზე ჩამოსული, გამოსახავს ქრისტეს სამოთხეში შესული. დიქირისა და ტრიკირიის დაჩრდილვა, როცა დიაკონი აცხადებს: აპატიე სიბრძნეს! - ნიშნავს უფლის კურთხევას მოწაფეებზე მისი ამაღლების დროს; ტახტის, საკურთხევლისა და მათთან მყოფთა საკმეველი ნიშნავს სულიწმიდის მადლით აღსავსე ცნობას.
ტროპარების წაკითხვის შემდეგ დიაკონი იწყებს ხმამაღლა გახსენებას წმინდა სინოდისა და მეფობისა, რასაც იმეორებენ სასულიერო პირები; შემდეგ მოქმედი ეპისკოპოსის სახელი, რომელსაც იმეორებს ყველა, ვინც მას ემსახურება სამსხვერპლოზე და სასულიერო პირები, და ბოლოს, სინკლიტი, ჯარი და ყველა მართლმადიდებელი ქრისტიანი, რომელსაც კვლავ იმეორებენ სასულიერო პირები, რაც მიუთითებს იმაზე, რომ ყველა ხსენებული მოწოდებულია ქრისტეს ნებით ეკლესიის სიკეთის გასაძლიერებლად.
შემდეგ ეპისკოპოსი, რომელიც იმ დრომდე დუმდა, იწყებს ქადაგებას და მოქმედებას, რითაც ასახავს წინამორბედის სიტყვებით განსაზღვრულ დროს: ის უნდა გაიზარდოს, მე კი შევმცირდე (იოანე 3,30); რატომ, ყველაფერი, რაც აქამდე მღვდელს ევალებოდა, ახლა მასზე გადადის და თვითონ უკვე აცხადებს: წმინდაა ჩვენი ღმერთი და ა.შ. - ტრისაგიონის საგალობელი, რომელიც ამას მოჰყვება, იმღერება არა ერთ გუნდში, არამედ თავდაპირველად სამსხვერპლოში, სადაც გამოსახულია, რომ მიწიერი ეკლესია, თანმიმდევრულად რომ მიიღო იგი ზეციურისაგან, ადიდებს სამების ღმერთს მის შესაბამისად. მის დროს სამეფო კარების წინ სამსხვერპლოდან გამოსული ეპისკოპოსი ხალხს ჯვრითა და დიკიკიით დაჩრდილავს და გამოაცხადა: ზეციდან ახედე ღმერთო და ა.შ. აღნიშნავს ეკლესიის განათების სახარების შუქს და მის დამადასტურებელ ქრისტეს ძალას.
შემდეგ, ავიდა საკურთხევლის მაღალ ადგილზე და შეცვალა დიკირი ტრიკირით, ის კვლავ დაჩრდილავს ყველას, რაც ნიშნავს, რომ ღვთის დიდების საიდუმლო შუქი, რომელიც ანათებს ეკლესიაში, მოდის მარად არსებითი სამებიდან. მაღალ ადგილას უკან დაიხია, ის ხსნის ომოფორიონს, რომელიც ასახავს, რომ ქრისტემ, ამაღლებულმა მამა ღმერთთან, გასცა მას კაცობრიობის შვილად აყვანის აღთქმა. მაღლა მჯდომარე ეპისკოპოსი გამოსახავს ქრისტეს მჯდომარეს მამა ღმერთის მარჯვნივ, მის ირგვლივ კი მოციქულები არიან ტახტებზე მსხდომნი ისრაელის 12 ტომის განსასჯელად.
სახარების შემდეგ მაღლიდან ჩამოსული ეპისკოპოსი კვლავ აკურთხებს სამეფო კარებიდან მომავალს, რითაც მეორედ ასახავს ამაღლებული მაცხოვრის კურთხევას, რომელიც დაჰპირდა მოწაფეებს, რომ არ განშორდებოდნენ მათ, არამედ სამუდამოდ დარჩებოდნენ მათში.
ქერუბის სიმღერის დროს ეპისკოპოსი ხელებს იბანს სამეფო კარიბჭესთან, ჩუმად კითხულობს ლოცვას წყლის კურთხევისთვის მოსულითა კურთხევისთვის. - ეს წარმოადგენს პირველყოფილი ეკლესიის უძველეს რიტუალს, როდესაც ქრისტიანებს, რომლებიც ემზადებოდნენ ზიარებისთვის, ეკლესიაში მოსვლისთანავე, აუცილებლად უნდა დაებანათ ხელები საეკლესიო ჭურჭელში, რადგან იმ დროს მათ ხელში აიღეს ქრისტეს ცხედარი.
დიდ გასასვლელზე ეპისკოპოსი, როგორც ქრისტეს ხატის მატარებელი, თავად არ ითმენს წმიდა ძღვენს, მაგრამ უტოვებს მათ, ვინც მას ემსახურება და მხოლოდ სამეფო კარებთან მიღებულ მათ ლოცულობს სამეფო სახლისთვის და სხვებისთვის და კვლავ გადასცემს მათ ტახტზე გადასაყვანად.
როდესაც წმინდა ძღვენი უკვე ტახტზეა, ეპისკოპოსი, როგორც ბუნებით ცოდვისკენ მიდრეკილი, მის წინაშე დადგმული საშინელი მსახურებით შეშინებული, თანამორწმუნეებს სთხოვს, ილოცონ მისთვის და ამის შემდეგ, სამეფო კარიდან ასწავლის ხალხს კურთხევას, იგივე თხოვნით მიმართავს მას. მას სასულიერო პირები ჩვეული ბერძნული მისალმებით პასუხობენ.
რწმენის სიმბოლოს წარმოთქმისას ეპისკოპოსი, მთელი ეკლესიის სახელით, ჰაერში ქედს ასხამს თავს, რითაც მოწმობს რწმენის აღიარებამდე დამსწრეთა გონებითა და გულით დამორჩილებაზე და აღნიშნავს, რომ ქრისტეში დაკრძალვის შემდეგ, მას იმედი აქვს, რომ აღდგება მასთან.
ლიტურგიის შემდგომ აღსრულებას სხვა თვისებები არ გააჩნია და ეპისკოპოსი ყველაფერში მოქმედებს და ქადაგებს მღვდლად.