Dhe mos na çoni në tundim. Duke sjellë ndër mend fjalët e apostullit: Lum njeriu që duron tundimin, sepse, pasi është sprovuar, do të marrë kurorën e jetës, të cilën Zoti ua premtoi atyre që e duan Atë (Jakobi 1:12), ne duhet t'i kuptojmë këto fjalë lutjeje jo kështu: "të mos tundohemi kurrë", por kështu: "të mos na mundë tundimi".
Kur tundohet, askush nuk duhet të thotë: Zoti po më tundon; sepse Perëndia nuk tundohet nga e keqja dhe nuk tundon askënd Vetë, por secili tundohet duke u rrëmbyer dhe mashtruar nga epshi i tij; epshi, pasi është ngjizur, lind mëkatin dhe mëkati që kryhet lind vdekjen (Jakobi 1:13-15).
Por na çliro nga i ligu - domethënë, mos lejo të tundohemi nga djalli përtej fuqisë sonë, por kur tundohemi, na jep lehtësi, që të mund ta durojmë (1 Kor. 10:13).
I nderuari Gjon Kasian Romak
Teksti grek i lutjes, si sllavishtja kishtare dhe rusishtja, na lejon të kuptojmë shprehjen nga i ligu si personalisht (i ligu është babai i gënjeshtrës - djalli) dhe jopersonalisht (i ligu është i gjithi i padrejtë, i keq; i keq). Interpretimet patristike ofrojnë të dyja kuptimet. Meqenëse e keqja vjen nga djalli, atëherë, natyrisht, kërkesa për çlirim nga e keqja përmban edhe një kërkesë për çlirim nga fajtori i saj.
Interpretimi i Lutjes së Zotit zë një vend shumë të rëndësishëm në shumë prej veprave më autoritare teologjike, që nga koha e Kryeapostujve e deri në ditët e sotme. Në Shtojcë japim një shpjegim të Lutjes së Zotit nga “Katekizmi i gjatë i krishterë” i Shën Filaretit të Moskës. Ky është kuptimi minimal i Lutjes së Zotit që ka nevojë çdo i krishterë ortodoks. Bashkangjitur është edhe interpretimi i Shën Gjon Gojartit.