ორარიონი არის გრძელი ლენტი, რომელსაც დეკანოზი ათავსებს მის მარცხენა მხარზე, ზემოდან, ჯვრებით შემკული და მუდმივად ეჭირა მარჯვენა ხელში ყველა წმინდა რიტუალის დროს. პირველყოფილ ეკლესიაში, ამჟამინდელი ვიწრო ორარიონის ნაცვლად, მსახურების დროს მხარზე ეცვა დიაკვნის გრძელი ქსოვილი, რომელსაც იყენებდა სხვადასხვა დროს, კერძოდ; იგი იყენებდა მას პირის მოსაწმენდად წმიდა საიდუმლოების მყოფთათვის; ისინი აძლევდნენ ნიშანს მკითხველის ან სასულიერო პირების მიერ, როდესაც საჭირო იყო კითხვა ან სიმღერა; მისი მეშვეობით, კათაკმეველთა სიტყვებზე, გამოდი, აჩქარებდა კათაკმეველებს და მონანიებულებს, რაც შეიძლება სწრაფად დაეტოვებინათ ტაძარი და ა.შ. წმინდა იოანე ოქროპირი ორარიონს ისეთ მნიშვნელობას ანიჭებს, რომ გამოსახულია ანგელოზთა ფრთები, რადგან დიაკონი, რომელიც მას ატარებს, წოდებით შეესაბამება ამ უსხეულო სულებს.
ეპიტრახელიონი იგივე ორარიონია, მღვდლის კისერზე გადაყრილი და მხოლოდ წინ ღილებით დაკავშირებული, იმის ნიშნად, რომ თითოეული მღვდელი ადრე თავად იყო დიაკვანი, ახლა კი თავის მოვალეობას ასრულებს მისი არყოფნისას; და აგრეთვე მღვდელმსახურისათვის ზიარების აღსასრულებლად მიცემული სულიწმიდის მადლის განსაკუთრებული გადმოცემის ნიშნად. ამ უკანასკნელი მნიშვნელობიდან გამომდინარე, მღვდელს არ შეუძლია აღასრულოს რაიმე საეკლესიო მსახურება ეპიტრაქელის გარეშე, ისევე როგორც დიაკვანი ორარიონის გარეშე.
ქამარი - ფართო ლენტი, რომელსაც ატარებენ კასოზე; ის ასახავს; მზაობა, ძალა და ურყევი სიმტკიცე სამღვდელო მსახურების განხორციელებისას. იგივე ახსნილია მღვდლის ლოცვაში სამოსის ამ ნაწილის ჩაცმისას.
სიარული არის სწორკუთხა წაგრძელებული ქსოვილი, რომელიც ჩამოკიდებულია ლენტაზე მხარზე, მღვდლის მარჯვენა თეძოზე. მასზე გამოსახულია ღვთის სიტყვის სულიერი მახვილი, რომლითაც მწყემსი უნდა შეიარაღდეს ბოროტებისა და ურწმუნოების წინააღმდეგ; იგი ენიჭება როგორც განსხვავება მღვდლებს, მათი ღირსებისა და ეკლესიის მმართველობაში მონაწილეობის მიხედვით.
კლუბი არის კვადრატული ნაჭერი, რომელიც ერთ კუთხეში მიმაგრებულია მღვდლის ან ეპისკოპოსის სარტყელზე იმავე მხარეს, როგორც ფეხის დაცვა და აქვს იგივე მნიშვნელობა, რაც ამ უკანასკნელს. მისი დაწესება, როგორც უმაღლეს ჯილდოს წინასთან შედარებით, მიზნად ისახავდა მწყემსებში რწმენისა და ადამიანთა სულების ხსნისადმი მონდომების გაღვივებას.
Felonion ან Robe არის გამოსახულება გარე ტანსაცმელი მაცხოვრის და მოციქულთა, ან მოსასხამი, რომელშიც მაცხოვარი იყო შემოსილი მისი დამცინავი; და ამიტომ მას აქვს ჯვალოსებრი სახე, უსახელოების გარეშე.
საქკოს არის გარე ეპისკოპოსის კვართი, რომელსაც სულიერი გაგებით იგივე მნიშვნელობა აქვს, რაც სამღვდელო კვართს. ეს სამოსი (და ამავე სახელწოდებით) ძველ დროში სამეფო ღირსების აქსესუარს წარმოადგენდა და მეფეები მასში იცვამდნენ სინანულის დროს თავმდაბლობის ნიშნად; მაგრამ როდესაც ქრისტიანული სარწმუნოება დომინანტური გახდა, ღვთისმოსავმა ხელმწიფეებმა, ეკლესიისადმი პატივისცემის გამო, მიაწოდეს იგი ბერძენ პატრიარქებს; და ამ უკანასკნელთაგან იგი უკვე გადავიდა სხვა ქრისტიანული აღმსარებლობის იერარქებზე.
ომოფორიონი - არის გრძელი ფართო ლენტი ჯვრებით, რომელსაც ატარებენ განსაკუთრებული წესით კისერზე ღილებისა და ეპისკოპოსის რამენის დახმარებით. სამოსის ეს ნაწილი წარმოადგენს სამღვდელოების უპირატეს ნიშანს და მიღებულ იქნა ძველი აღთქმის ეკლესიის მაგალითზე. იუდას მღვდელმთავარმა ჩაიცვა ეფუდი ან პარამენნიკი, რომელსაც ჰქონდა 12 ძვირფასი ქვისგან შემდგარი სასჯელის სიტყვა, რომელზედაც თითოეულზე იყო ამოკვეთილი ისრაელის 12 ვაჟის სახელი და ამ სამოსით მიიღო ძალა, ყოფილიყო მთელი ხალხის შუამავალი და მღვდელი. ასევე, ახლადმოძღვარი ეპისკოპოსი, რომელმაც საკუთარ თავზე დაადო ომოფორი, ქვების ნაცვლად, ყველა ქრისტიანისთვის შეუდარებლად ყველაზე ძვირფასი ნიშნით, მათთვის ლოცვის წიგნი ხდება ღვთის წინაშე. ეკლესიის წმიდა მამების გაგებით, ომოფორიონი ნიშნავს დაკარგულ ცხვარს კაცობრიობის პიროვნებაში და ამიტომ, როდესაც მას ეცვა, წმიდანი გამოსახავს ქრისტეს, რომელმაც თავის წმიდა კისერზე აიღო ყველა დაკარგული კაცობრიობის ცოდვები და თავის პირად აღამაღლა ისინი მამა ღმერთთან, შვილად აყვანის აღთქმით.
ამას ადასტურებს თვით ეპისკოპოსზე ომოფორიონის დადებისას წარმოთქმული ლოცვა: რამოზე, ქრისტე, აიღე შენი მცდარი ბუნება, ამაღლდი და შესწირე ღმერთსა და მამას!
მიტრი - ეპისკოპოსის თავის დეკორაცია, ასევე სათავეს ძველი აღთქმის სამოსიდან იღებს. ებრაელმა მღვდელმთავარმა ეფუდის ჩაცმისას თავზე მიტრია დაადო, რომელსაც ზუსტად ისეთივე მოხაზულობა ჰქონდა, როგორც მიტრას, მაგრამ მხოლოდ შუაში ჩაჭრილი, რაც მას მთვარეს უფრო ჰგავდა. ამის მიბაძვით, მაგრამ არა ზემოაღნიშნული ფორმის შენარჩუნებით, ქრისტიანული ეკლესიის პირველ ეპისკოპოსებს, ისევე როგორც ახალი აღთქმის მღვდელმთავრებს, მაგალითად, იაკობ ღვთის ძმას და სხვებს, ეკეთათ მაღალი ოქროს სახვევი, როგორც გვირგვინი. სულიერი გაგებით, მიტრა გამოსახავს როგორც მაცხოვრის ეკლის გვირგვინს, ასევე იმ ცხვირსახოცს ან უფალს, რომლითაც დაკრძალვისას ქრისტეს დაჭრილი თავი იყო შეკრული.