Błogosławcie Pana, wieloryby i wszystko, co porusza się w wodach, śpiewajcie i wywyższajcie Go na wieki.
Błogosławcie Pana, wszystkie ptaki powietrzne, śpiewajcie i wywyższajcie Go na wieki.
Błogosławcie Pana, zwierzęta i wszelki bydło, śpiewajcie i wywyższajcie Go na wieki.
Błogosławcie Pana, synowie człowieczy, śpiewajcie i wywyższajcie Go na wieki.
Błogosławcie Pana, Izraelu, śpiewajcie i wywyższajcie Go na wieki.
Błogosławcie Pana, kapłani Pańscy, śpiewajcie i wywyższajcie Go na wieki.
Błogosławcie Pana, słudzy Pańscy, śpiewajcie i wywyższajcie Go na wieki.
Błogosławcie Pana, duchy i dusze sprawiedliwych, śpiewajcie i wywyższajcie Go na wieki.
Błogosławcie Pana, sprawiedliwi i pokornego serca, śpiewajcie i wywyższajcie Go na wieki.
Błogosławcie Pana, Chananiasza, Azariasza i Miszaela, śpiewajcie i wywyższajcie Go na wieki; albowiem wyprowadził nas z piekła i wybawił nas z ręki śmierci, i wybawił nas z pośrodku pieca płomienistego, i wybawił nas z pośrodku ognia.
Chwalcie Pana, bo jest dobry, bo na wieki miłosierdzie jego.
Błogosławcie wszyscy, którzy oddają cześć Panu, Bogu bogów, śpiewajcie i wysławiajcie, bo na wieki miłosierdzie Jego.
Kanon 9 kanonu gloryfikuje Najświętszą Maryję Pannę. Pieśń Matki Bożej na spotkaniu ze św. Elżbietą: „Wielbi dusza moja Pana i raduje się duch mój w Bogu, Zbawicielu moim...” (pieśń ta śpiewana jest najczęściej przed 9. pieśnią kanonu podczas nabożeństwa jutrzniowego) i modlitwa Zachariasza, zgłupiałego, że nie uwierzył, że urodzi mu się syn Jan Chrzciciel, a odzyskawszy dar mówienia: „Błogosławiony Pan, Bóg Izrael…” – stanowiły podstawę tego piosenka.
Pieśń Najświętszej Bogurodzicy:
I rzekła Maryja: Wielbi dusza moja Pana i raduje się duch mój w Bogu, Zbawicielu moim, bo wzglądnął na pokorę Sługi swego, bo odtąd wszystkie pokolenia będą Mi błogosławić; że wielkie rzeczy uczynił mi Wszechmocny i święte jest imię Jego; a Jego miłosierdzie przez wszystkie pokolenia nad tymi, którzy się Go boją; Pokazał siłę swego ramienia; Rozproszył pysznych w zamysłach ich serc; Strącił możnych z ich tronów i wywyższył pokornych; Głodnych nasycił dobrami, a bogatych odprawił z niczym; Przyjął Izraela, swego sługę, pamiętając o miłosierdziu, gdy mówił do naszych ojców, wobec Abrahama i jego potomstwa na wieki.
[Wielbi dusza moja Pana i raduje się duch mój w Bogu, moim Zbawicielu, bo wejrzał na pokorę sługi swego, bo odtąd wszyscy będą mi się podobać; Albowiem wielkie rzeczy uczynił mi Wszechmocny, a święte jest imię Jego; a Jego miłosierdzie trwa przez wszystkie pokolenia tych, którzy się Go boją. Twórz moc swoim ramieniem; zmarnuj dumne myśli swoich serc; zdetronizuj możnych i wywyższ pokornych; Nasycaj łaknących dobrami, a bogaci pozbądź się swojej próżności. Izrael przyjmie swego sługę, pamiętając o Jego miłosierdziu, jak mówił do naszych ojców, Abrahama i jego potomstwa na wieki.] (Łk 1,46-55)
„A jego ojciec Zachariasz został napełniony Duchem Świętym i prorokował, mówiąc:
Błogosławiony Pan, Bóg Izraela, że nawiedził swój lud i sprawił dla niego wybawienie, i wzbudził dla nas róg zbawienia w domu swego sługi Dawida, jak to oznajmił przez usta swoich świętych proroków od wieków, że wybawi nas od naszych wrogów i z ręki wszystkich, którzy nas nienawidzą. Okaże miłosierdzie naszym ojcom i wspomni na swoje święte przymierze, na przysięgę, którą złożył Abrahamowi, naszemu ojcu, że da nam bez lęku, po wyzwoleniu z rąk naszych wrogów, abyśmy Mu służyli przed Nim w świętości i sprawiedliwości przez wszystkie dni naszego życia.
A ty, kochanie, będziesz zwana prorokiem Najwyższego, bo przyjdziesz przed oblicze Pana, aby przygotować Mu drogi, aby Jego lud poznał zbawienie na odpuszczeniem grzechów, zgodnie z łaskawym miłosierdziem naszego Boga, przez które nawiedził nas Wschód z góry, aby oświecić siedzących w ciemności i cieniu śmierci, aby skierować nasze stopy na ścieżkę pokoju. (Łukasz 1:67-79)