Pasi prifti ngre Trupin Më të Pastër në paten, ai copëtohet në të, duke ndjekur shembullin se si Krishti bëri bukën në Darkën e Fundit; dhe këto pjesë, katër në numër, janë vendosur në mënyrë tërthore, që përfaqësojnë Zotin e Kryqëzuar. Gjatë këtij veprimi prifti thotë: Qengji i Zotit është i copëtuar dhe i ndarë (d.m.th., në pjesë dhe midis besimtarëve që marrin pjesë): i copëtuar dhe i pandashëm, gjithmonë i ngrënë e nuk konsumohet kurrë, por duke shenjtëruar ata që marrin pjesë, duke nënkuptuar me këtë se në çdo grimcë të këtij Qengji përmbahet i gjithë Krishti, nuk do të konsumohet kurrë, sepse pjesa e shekujve të tij të krishterë deri në fundin e shekujve të tij të krishterë dhe të shekujve. Gjak. Njëra prej këtyre pjesëve (përkatësisht ajo e sipërme) është ulur në kupë, veprim i cili, i quajtur bashkimi i Sakramenteve, përfaqëson momentin e Ringjalljes së Krishtit, mbi bazën se ashtu si mishi, me ndërprerjen e veprimit të gjakut mbi të, merr vdekjen, ashtu, duke qenë i bashkuar me të, percepton jetën. Në këtë kohë, ngrohtësia i jepet vaktit (d.m.th.
ujë të ngrohtë), i cili, me bekimin e priftit, derdhet në kupë për t'i dhënë gjakut ngrohtësinë e duhur në gojën e atyre që marrin kungimin. Duke e derdhur brenda, prifti thotë: E bekuar është ngrohtësia e shenjtorëve të Tu, duke bekuar me këto fjalë besimin e ngrohtë të atyre që i afrohen kungimit; dhe dhjaku, me fjalët: Ngrohtësia e besimit e mbushur me Shpirtin e Shenjtë dëshmon se kjo ngrohtësi është veprimi i Shpirtit të Shenjtë.
Pastaj prifti dhe prej tij dhjaku, pasi morën një pjesë të Qengjit Hyjnor në dorën e tyre të djathtë, rrëfejnë, duke u përkulur mbi të në fron, se ky është me të vërtetë Krishti, Biri i Perëndisë së Gjallë, dhe më pas e hanë atë, duke e ndjekur këtë duke marrë gjakun nga kupa. Pasi puthin skajet e këtij të fundit, ata shqiptojnë fjalët që i tha Serafimi Profetit Isaia, kur preknin buzët e tij me një qymyr djegës nga altari i Zotit: Ja, unë do të prek buzët e tua dhe ai do të heqë paudhësitë e tua dhe do të pastrojë mëkatet e tua.
Pjesët e mbetura të Qengjit vendosen më pas në kupë dhe kremtuesit, duke i bërë thirrje Ringjalljes së Krishtit për të parë, adhuruar Zotin Jezus dhe lutur që t'u japë atyre kungimin në ditët e përjetshme të Mbretërisë së Tij.
Pas kësaj, hiqet velloja e kishës dhe hapen dyert mbretërore: dhjaku, duke mbajtur një kupë në duar, shfaqet me të para njerëzve, duke përshkruar kështu shfaqjen e Krishtit pas ringjalljes tek dishepujt e Tij - dhe shpall: Me frikën e Zotit dhe besimin, afrohuni! Të pranishmit, duke u përulur, thërrasin Lum Ai që vjen në Emër të Zotit, dhe ata që po përgatiteshin të merrnin Misteret e Shenjta, pasi kishin dëshmuar publikisht për besimin e tyre, i afrohen kupës dhe marrin kungimin nga prifti.
Me përfundimin e Kungimit, Dhuratat e Shenjta vendosen përsëri në fron dhe tani qëndrimi i tyre këtu përshkruan qëndrimin dyzetditor të Shpëtimtarit në tokë pas ringjalljes së Tij.
Në këtë kohë, prifti, duke thirrur bekimin e Zotit për të pranishmit, me fjalët: Shpëto, o Zot, popullin tënd etj., vendos një paten me një yll mbi kokën e dhjakut; dhe ky, duke u shfaqur me ta para njerëzve, kur i çon në altar, përshkruan ngjitjen e Shpëtimtarit në qiell.
Në të njëjtën kohë, kur të pranishmit, me marrjen e bekimit të priftit, në ndjenjat prekëse të mirënjohjes për të gjitha bekimet e Zotit, këndojnë në personin e klerit: Kemi parë dritën e së vërtetës, duke marrë Shpirtin Qiellor, etj., i kërkojnë Trinisë së Shenjtë që t'i shpëtojë, prifti e përfundon imazhin e Krishtit, duke thënë gjithmonë mbi Ngjitje dhe kupë: përherë dhe në shekuj të shekujve, duke kujtuar bekimin e Shpëtimtarit të ngjitur: Vini re, unë jam me ju gjithmonë, madje deri në fund të epokës (Veprat e Apostujve 1:11).
Të pranishmit, duke kujtuar apostujt, të cilët me gëzim u kthyen në Jeruzalem, duke lavdëruar dhe falënderuar Zotin (Luka 24:52) thërrasin: Na mbushshin buzët me lavdërimin Tënd, o Zot, etj.
Pas kësaj, dhjaku, duke dalë para dyerve mbretërore, falënderon, së bashku me kumtorët, për shenjtërimin e tyre me Misteret e Shenjta; dhe prifti e mbyll këtë falënderim me lutjen: Sepse Ti je Shenjtërimi ynë dhe ne të dërgojmë lavdi, etj.
Me këto fjalë, pasi e ka palosur Antimensionin e Shenjtë dhe e ka hijezuar në mënyrë tërthore me Ungjillin, prifti e vendos këtë të fundit mbi të dhe kjo do të thotë se shërbimi hyjnor ka përfunduar dhe se ata që e sollën atë me besim mund të largohen nga kisha i Zotit në paqe, të cilin ai e shpall me fjalët: Ne do të nisemi në paqe. Por meqë ata që luteshin do të donin ta bënin këtë në emër të Zotit, pra, duke iu lutur edhe një herë Zotit dhe duke marrë një bekim prej Tij, prifti, duke lënë altarin dhe duke qëndruar në mes të tyre, lexon lutjen: Bekoni ata që ju bekojnë etj.
Atëherë të pranishmit, duke thirrur: Qoftë i bekuar emri i Zotit tani e tutje dhe përgjithmonë, dhe pasi morën bekimin e Zotit nga dora e priftit, së bashku me të thërrasin: Lavdi Ty, Krisht Perëndi, shpresa jonë, merr lirimin, domethënë lejen përfundimtare për të dalë nga kisha. Në këtë kohë, kleri i shpall shumë vite Shtëpisë së Mbretërisë, Sinodit të Shenjtë dhe të gjithë të krishterëve ortodoksë. Me këtë përfundon Liturgjia, pas së cilës mbyllja e dyerve mbretërore përfaqëson fundin e epokës, kur asnjë flijim, asnjë ofertë nuk mund të hapë portat e mëshirës së Zotit.